Bacolod, Iloilo en genieten op Boracay!

Hallo allemaal!

Het heeft weer even moeten duren maar ik heb nu denk ik wel wat woorden bij elkaar geschraapt om weer wat online te zetten!
We waren gebleven bij Sugar Beach. De reisdag zat er al weer snel op! Voor de laatste keer ontbeten en de tassen weer helemaal ingepakt. Om 8:45 uur zaten we al op het bootje terug naar Sipalay. We hadden geluk, want we stonden net 2 minuten langs de kant van de weg toen er al een bus aankwam scheuren. Deze zat ramvol. Gelukkig stapte er veel mensen uit waardoor we niet hoefde te staan. We gaan slim achter elkaar zitten zodat we nog wat meer ruimte hebben. Onze uiteindelijke reis gaat naar Boracy maar we hebben 2 tussenstops ingelast vanwege de veel te lange reisdagen anders. Onze eerste stop na weer een lange hete busreis is Bacolod. We vinden een goedkoop hotel met een oude man aan de receptie die meteen honderd uit begint te kletsen over Nederland. Tulpen en hij is gek op Edammer kaas vooral met een glaasje wijn.
We eten weer eens, bij gebrek aan wat anders, bij de de Mac. En spenderen de rest van de middag op onze kamer in de airco met tv en films. s Avonds hebben we dan ook niet veel trek meer en lopen we een rondje door het shopping mall en drinken we een lekker shakie en luisteren we naar de winkeliers die uitbundig hun eigen karaoke sets aan het proberen zijn.

De volgende morgen konden we lekker rustig aan doen en zijn op ons gemakkie naar de pier gegaan. Weer geluk want we konden meteen een kaartje voor de ferry kopen en binnen 10 minuten zou deze al gaan. We varen over naar het eiland Panay. De tocht duurde een klein uurtje en aangekomen bij de pier van Iloilo worden we meteen aangevallen door touts die je een ticket naar Boracay willen verkopen. We nemen een tricycle naar een hotel uit de LP. Daar aangekomen wil de man 150 pesos hebben!!! Normaal vragen we altijd de prijs van te voren maar omdat er hier vastgestelde prijzen zijn van 9 pesos per km hoeven we dat nooit meer te doen. Helaas dus wel. Na een hevige discussie waar inmiddels ook het hotelpersoneel al bij staat komen we uit op 50 pesos totaal. De smoesjes met: het is ver, je hebt bagage bij blablabla kennen we zo onderhand wel! Die 50 pesos is nog veel te veel maar goed... wij hebben weer ons lesje geleerd! We lopen naar een koffietentje uit de LP wat op loopafstand leek maar een iets verder lag als we dachten... Even afkoelen en een lekkere shake op en terug naar het hotel met een taxi en daar nog even liggen chillen en een filmpje gekeken. s Avonds willen we gaan eten bij de Chowking en hier met een jeepney naar toe. Met behulp van de jongens van het hotel weten we de juiste te vinden en worden we netjes voor de deur afgeleverd. Het eten is zoals altijd hier, lekker en goedkoop. Als we terug willen word het wat lastig om de goede jeepney te vinden... Na 2 bewakers te hebben gevraagd die mij niet echt begrijpen willen we maar gaan lopen. Dan komt er een jongen aangesneld die ons schijnbaar heeft zien klungelen en loopt een stuk mee en zet ons in een jeepney. Vervolgens haalt hij ons er weer uit want het was de verkeerde! Uiteindelijk bedanken we hem en lopen we toch maar.

De volgende reisdag zit er weer aan te komen en we staan vroeg op. We hebben brood met pindakaas gehaald bij de supermarkt gisterenavond en smeren dit op de kamer voor onderweg. Helaas is de pindakaas niet zoals thuis haha. We kunnen meteen de airco bus in en hebben goede beenruimte. Na een trip met kotsende mensen in de bus (dat is hier bij elke busreis het geval) van 6 uur zijn we in Catical. Het vertrekpunt voor Boracay. Oftewel de nummer 1 toeristenbestemming van de Filipijnen, ofwel het op 1 na mooiste strand ter wereld!
Het is duidelijk want het ziet er letterlijk zwart van de mensen!! Het is weer goed geregeld hier... In Azie houden ze graag mensen aan het werk en dat kan je hier dan ook goed zien. Er zijn 3 loketten naast elkaar. Bij raam 1 koop je een ticket voor het behoud van het eiland. Bij raam 2 koop je een ticket voor de haven vertrek belasting. Bij raam 4 haal je een bootticket. Zo hou je toch weer 3 mensen bezig in plaats van 1! Als we naar binnen lopen worden we gefouilleerd en de tassen gecheckt. Als we in de rij voor de bangka gaan staan komt er een bewaker aangesneld want blijkbaar hebben wij een kaartje voor de fastferry? We lopen met hem mee en mogen in de fastferry die daarna vertrekt voor het 15 minuten durende tochtje naar Boracay. Er zitten nog 2 filipinno's naast ons die vertellen dat ze uit Donsol komen en dit hun eerste bezoek is aan Boracay. Ze zijn erg zenuwachtig en weten niet waar ze moeten slapen. Ze bladeren even onze LP door en vertrekken gelukkig zelf naar White Beach. Aangekomen op de pier nemen we een tricycle. Tsja als je op een toeristische bestemming bent maken ze daar ook gebruik van en de minum prijs is 100 pesos. We laten ons afzetten aan het begin van White Beach. Dit is het bekende strand in Boracay en de naam zegt het al.... wit strand!
We checken wat guesthouses uit die qua prijs alles meevallen. We besluiten 1 nacht in Treehouse te zitten en dan morgen te verkassen naar iets leukers. We lopen even een stukje over het 3 km lange strand. Het is verdeeld in (volgens de toeristen) het Aziatische en het Duitse gedeelte.. Het Aziatische stuk zitten de rijke Koreanen en Japanners. Maar wij hebben nog niet echt een verschil kunnen ontdekken! Je hebt 3 boatstations op het strand verdeeld over de 3 km. Het water is helder en super blauw en het zand parelwit. Het strand staat vol met winkels, restauranten, barretjes en souveniers. Heerlijk!! We drinken wat en lopen wat rond en gaan lekker Mexicaans eten wat goed bevalt. In het midden van het strand zit het D-Mall. Een open shopping mall met winkels en restaurants en hier is het ook het drukste. Wij zitten aan de zuidkant bij boatstation 1 waar het lekker rustig is en weinig mensen op het strand.
De volgende dag verkassen we naar Moreno's waar we een leuk hutje op de 3e verdieping hebben en een klein maar knus kamertje. En het allerbelangrijkste... airco!
Het ontbijt was wat minder hier. Een zwartgeblakerd toastje met een ei wat in het vleesvet was gebakken.. jammie... Gelukkig ontdekken we snel om de hoek ons nieuwe favoriete restaurant Cocoloco waar we heerlijk kunnen ontbijten met toast een eitje, cornflakes, koffie, juice en ham. s Middags proberen we een Duits restaurant met een 350 kilo wegende eigenaar. Ik krijg een bord spaghetti waar een liter olie op de bodem ligt. Dat bewijst maar weer dat Duitsers alleen goed zijn in het maken van braadworsten...
We hebben de rest van onze dagen voornamelijk veel op het strand gelegen voor onze deur. Helaas is er (volgens de kranten) een lagedrukgebied ontstaan boven de Filipijnen wat veel regen geeft. En dat hebben we gemerkt. We hebben elke dag regen gehad en een paar flinke onweersbuien. Gelukkig hebben we de laatste 2 dagen geen regen gehad. Volgens de kranten hoefden we ons geen zorgen te maken over de bekende Filipijnse typhonen!
Een van de dagen dat het weer wat minder was wilden we fietsen huren om een rondje te maken over het eiland. Brommers zijn hier wel te huren maar daar betaal je 70 euro voor een dag voor! Ik denk dat ze het doen zodat de tricycles niet zonder werk komen te zitten. We informeren voor wat mountainbikes maar ook daar betaal je 30 euro per fiets voor! Een beetje veel dus... We nemen een bezoekje aan de horse stables waar ik een afspraak maak om vanmiddag om 16 uur een rit te maken van 2 uur. We liggen nog wat op het strand en ik ga tegen 16 uur terug naar de stallen. Daar aangekomen is de eigenaar weg en weet niemand dat ik kom! Dus snel wat paarden in orde gemaakt en samen met 1 gids en een man die zijn paard zadelklaar gaat maken gaan we op pad. Mijn rit is op Black Beauty! We rijden eerst een stuk over de drukke weg en rijden dan verder over de weg langs de rand van het eiland. Helaas is het onderweg erg druk en veel verkeer en strandbuggy's. De paarden zijn wel wat gewend en we kunnen gewoon over de weg galopperen! Vooral de Koreanen vinden het spannend want die blijven zwaaien en foto;s maken als we voorbij komen! We proberen nog een stuk over het strand te rijden maar vanwege de vele speedboten en mensen keren we snel om en gaan langzaam aan terug. Al met al een heerlijke rit gehad. Helaas wel 3 dagen spierpijn daarna!
Bij de stallen aangekomen worden de paarden afgezadeld en wijst een jongen mij op iets in de hoek. Een baby vleermuisje! Hij is tam en zet hem meteen op mijn arm en gaat vervolgens weg. In zijn handjes zitten volgens mij scheermessen want hij klimt meteen omhoog en krast mijn hele arm open. Hij gaat vervolgens lekker op mijn hoofd in men haar zitten. Dan flitst even het woord " rabies" door mijn hoofd... Ik probeer hem weer uit men haar te trekken en eindelijk krijg ik hem los en hang ik hem weer op zijn handdoekje aan een stok. Ik leef nog steeds dus gelukkig had hij geen rabies!
De rest van de dagen hebben we heerlijk op het strand geluierd, zolang het droog was natuurlijk en op ons balkon gezeten en lekker gegeten steeds.
We hebben nog 1 dag doorgebracht bij de bank waar we een storting moesten maken voor een boeking in Palawan als Letty en Thijs komen. Wat een gedoe wat dat. We trokken een nummertje en er waren even 31 wachtende voor ons! Met maar 2 loketten open... Na 1,5 uur waren we eindelijk aan de beurt en konden we onze storting maken en is de kamer gereserveerd! Daarna zijn we doorgegaan naar Puka Beach. Deze naam komt van Puka, oftewel de schelpjes die er liggen. Nou jah.... die er lagen.. Langs het strand staan tientallen verkopers die alles verkopen waar die schelpjes op of aan zitten. Kettinkjes, koelkast magneten noem het maar op. Maar wel weer een heerlijk strand met wit zand, blauw water. Kortom genieten dus! We hebben nog een fles Boracay rum gehaald en die opgedronken op ons balkonnetje onder het genot van een potje yathzee.
We hadden eigenlijk geen plannen voor hierna. Op 30 mei landen Thijs en Letty (broer en moeder van Rick) in Manila dus tot die tijd moeten we ons zelf nog vermaken. We hadden bedacht dat we misschien vanaf hier met de boot naar Palawan konden om wat te gaan uit checken waar we straks met hun ook heen gaan. Maar niemand op dit eiland weet of er boten gaan en zo ja wanneer? Daarvoor moeten we dus terug naar Caticlan. Een vlucht gaat er ook niet rechtsstreeks waardoor we terug over Manila moeten vliegen. Ook niet handig! We hebben maar besloten dat we naar de Romblon eilanden gaan. Deze liggen boven Boracay en zijn veel minder toeristisch. Een van deze eilanden schijnt zelfs het Galapagos van Azie te zijn!

Wij gaan even genieten van onze laatste avond. Straks even het Mongolian Dinner Buffet proberen en ons laatste nachtje bij Moreno's. Morgen is het weer tijd om Boracay achter ons te laten en op naar een nieuw avontuur!

Er staan weer wat filmpjes online. Een ervan is gemaakt door een video editer die we ontmoeten bij het ontbijt. Hij wilde ons graag filmen en we staan nu dus ook op zijn filmpje over Boracay! Het staat online en wij zijn ongeveer bij 2:55 minuten in beeld. Maar het is een mooi filmpje en de moeite waard om helemaal te bekijken. En even opletten als wij in beeld zijn he ;)

Dumaguete, relaxen in Tambobo Bay en Pippi Langkous in Takatuka Lodge

Hallo allemaal!
Iedereen een leuke Koninginnenacht/dag gehad? We hebben dat wel gemist hoor hier!!
Nou hier weer even onze belevenissen van de afgelopen dagen! We waren gebleven in Cebu.
We hebben ontbeten bij ons bekende tentje Cofifi met weer eens lekkere wafels! Dat word straks weer wennen aan s ochtends snel een boterham met pindakaas naar binnen proppen voor je naar je werk moet haha. Een taxi gepakt naar de zuid terminal en daar (voor het eerst) even moeten wachten tot de bus zou vertrekken. Gelukkig waren we al sneller vol dan de vertrektijd was dus konden we eerder gaan. Onze busboy komt even vertellen dat het maar 3 uur duurt voordat we op Dumaguete zijn inclusief pont. Maar onze busboy kon weer eens niet klokkijken en tot de pier op Cebu was het al 4 uur rijden. Hup de bus op de ferry en binnen 20 minuten staan we op het eiland Negros. De chauffeur wil even eten bij de ferry dus wij snel een zak chips kunnen scoren. Dan is het nog maar een klein half uurtje naar Dumaguete rijden. We hadden een hotel uit de LP genaamd Harold's Mansion. Een beetje hetzelfde als we in Manila hadden. Op de 2e verdieping een cafe waar je kan ontbijten en een beetje rondhangen met boeken en spelletjes. We hebben wel een relaxte kamer met airco en het is erg schoon! Het is alleen een aardige wandeling naar het centrum maar das ook niet zo erg. We zoeken een tentje op voor een shake en een bier(tje) waar we meteen hele groepen met kerels (en dan bedoel ik in de 70) met meisjes van rond de 20 jaar. Te smerig voor woorden! We lopen nog een stukje over de boulevard en eten een hapje bij de Chowking. Ik ben erg moe en lig om 19 uur al te ronken en Rick gaat nog even internetten en pinnen in de stad.
Ondanks mijn vroeg naar bed gaan ben ik pas laat wakker en ontbijten we in het cafe. Je moet zelf je brood roosteren. Lang gelezen dat ik uberhaupt zelf iets gedaan heb voor mijn ontbijt haha. Helaas hebben ze alleen maar rare jam dus het word een broodje basterdsuiker. De nodige boodschappen gedaan in de stad en we merken dat het super stil is en veel winkels dicht, maar het is natuurlijk zondag! Nog even op de boulevard gezeten en in het park en weer langzaam aan terug naar het hotel. Bij gebrek aan restaurants eten we weer bij de Chowking wat overigens erg lekker is en zelfs een beetje gezond smaakt!
 Vandaag is het weer tijd om verder te gaan en na een broodje suiker pakken we de tassen weer in en gaan naar het busstation. Daar moeten we een bus hebben naar Zomboanguita. De bus staat er al en vertrekt bijna meteen gelukkig. Als de busboy vraagt waar we heen moeten is de hele bus een en al oor en krijgen we tips waar we precies uit moeten stappen. Vervolgens worden we na een uur gedropt langs de kant van de weg bij een hutje. Meteen komen er weer wat mensen aan die willen weten waar we heen gaan. We hebben gereserveerd bij het KooKoo's Nest in Tambobo Bay. De enige manier om daar te komen is per scooter. Hij wil nog even ons 2 op 1 scooter zetten maar met tassen is dat geen optie. Binnen een paar minuten komt er nog een 12 jarig jochie aangereden met nog een scooter. De backpack tussen de benen van de man en de jongen en wij achterop. Het is nog wel een aardig stukkie rijden door de middle of nowhere! Veel zandwegen en ik zit dan ook met klamme handen achterop vastgeklemt aan mijn scooterman. Na een hele rit (voor mij) zijn we er gelukkig. Tambobobay is een kleine baai onderin Negros. Het guesthouse word gerund door Jamie en Nikki een Engels stel wat een paar hutjes heeft met een eigen stukje strand. We krijgen een mooie bamboo hut op een klif, genaamd Toko. De badkamer is op de beneden verdieping en helemaal uitgehouwen uit de rotsen. De hut zelf is helemaal van bamboo en is helemaal open. Aan alle kanten zijn er bamboo luiken die helemaal open kunnen en we hebben voor een zitje met hangmat wat uitkijkt over de baai. Schitterend dus! We eten wat met behoorlijk wat keus uit Europees eten (jammie) en gaan dan lekker op het strandje luieren met een boek. s Avonds doen we mee met het buffet. Jamie en Nikki en wie zich dan op geeft eten allemaal samen. We hadden tomatensoep, vis, salade en macaroni met kaas en mango toe. Erg lekker dus!
Ik zal jullie niet al te veel vervelen met ons dag tot dag schema hier aangezien we eigenlijk weinig tot niks hebben gedaan. Een dag waren we zelfs zo lui dat we de hele dag in de hangmat bij onze hut hebben geluierd en alleen naar beneden kwamen om te eten. De rest van de dagen hebben we doorgebracht op het strand. Nikki heeft 4 golden retrievers en 1 straathond die het heerlijk vinden om gebadderd te worden in zee. Wat ik dus ook maar een keer heb gedaan. Nog een megagrote spin gespot in de badkamer en gigantische gecko's. Gelukkig hadden we een klamboo over ons bed anders had ik geen oog dicht gedaan denk ik!
Na 3 nachten vinden we het goed geweest en gaan we weer op pad. Dit keer naar Sugar Beach. We bellen onze scooterboy en 20 minuten later staat hij er al met een andere 12 jarige knaap. Tassen voorop en gaan! Mijn scooterman heeft wat haast denk ik want hij scheurt er op los nadat hij eerst nog even per ongeluk een wheelie maakt met mij achterop! Halverwege krijgt Rick zijn scooterboy een lekke band en tsja wat doe je dan in de middle of NIKS!
Juist... tas blijft op de scooter, ik ga tegen mijn scooterman geplakt zitten en Rick gaat op de 2 centimeter ruimte achter mij zitten. De jongen met de lekke band blijft uiteraard gewoon doorrijden. Na een helse rit zijn we eindelijk bij de hoofdweg nat van het zweet van een kerel voor en een kerel achter me. De bus komt er bijna gelijk al aan en we zien dat die ramvol zit. We worden er zowat ingetrokken door de busboy. Tassen in het gangpad en wij mogen staan. Rick zelfs nog gebukt ook vanwege het lage busje. Na een half uurtje komen er 2 plekjes vrij en kunnen we eindelijk zitten. Halverwege moeten we overstappen, maar ook hier hebben we geluk dat de bus er al staat en net van plan is om weg te gaan. We worden weer de bus in gesleurd door de busboys en we gaan weer op pad. De chauffeur heeft zo'n goede rijstijl dat ik het moet doen met 2 reistabletten en het jongetje naast mij de hele weg in een plastic zak zit te kotsen. Het is maar een klein stukje naar Sipalay maar we maken 2 keer een stop van een half uur en geen man weet waarom? Het laatste stuk rijd hij ineens als een slak en dan stampt hij het gas weer in. De chauffeurs hier zal ik nooit begrijpen... Onze busboy vergeet ons te roepen en krijgt bijna een rolberoerte als hij ons ziet zitten. We stappen uit in Sipalay. We zouden ons gereserveerde guesthouse bellen zodat ze een boot kunnen sturen om ons op te halen maar laat nu net ons beltegoed op zijn! De winkeltjes waar je kan oploaden zijn er wel alleen niemand die Engels spreekt! We lopen dus maar zelf naar het strand en proberen een boot te regelen. Dan komt er een jongen aan die van ons guesthouse is dus kunnen we toch met hun boot mee. Sugar Beach is een baai die gewoon aan het vaste land ligt maar doordat er een berg tussen zit kan je er alleen per boot komen. Ik hoor jullie al denken... Ja er is een aantal jaar geleden met bulldozers een weg aangelegd alleen hebben ze deze zo steil gemaakt dat er geen enkel voertuig overheen kon waardoor de weg nu weer begroeid is. Slim zijn ze hier he!
Het is een klein stukje met de boot en dan komen we op Sugar Beach. Een stuk strand van ongeveer een km lang met een paar resorts eraan. Wij zitten in Takatuka Lodge wat gerund word door een Duitser en een Zwitserse. Het is vernoemd naar het verhaal: Pippi Langkous in Takatuka Land. Het is ook bijna niet in woorden te omschrijven hoe het er hier uitziet. Zodra we snel internet hebben plaatsen we een filmpje en dat zegt genoeg! Er hangen skelters en stoelen aan het dak, alles is in felle kleuren geschilderd en ze hebben kamers als Bongo Bong, De Cave, Madmix en Rockadelic. Wij zitten in Castillo. De grootste kamer en ingericht als ridderkamer. We hebben een leuk zitje voor met allerlei kleuren, een controller in de muur gegoten een waterpomp als lichtknop voor de ridderlamp buiten, schuifdeuren om binnen te komen, een troon, zwaarden aan de muur, lichtknoppen verwerkt in een jerrican, een hamer en een remschijf. Een woonkamer met 2 extra bedden, een badkamer met zwart en witte tegels, een waterpomp als kraan, een wok als wastafel en een slaapkamer met een toeter als lichtknop en een boeg en een zeemeermin aan het plafond. En dan schijnt onze kamer nog het minst bizar te zijn! Het restaurant is ook helemaal in stijl ingericht met van alles aan het plafond, een pilaar volgeplakt met telefoons en rekenmachines en kranen en deurknoppen. Je kijkt je ogen uit! Het eten is wederom erg goed, dat is het fijne aan Europees gerunde guesthouses! Daarentegen is het wel aardig prijzig, maar het is het wel waard. Ik zal jullie wederom niet vervelen met onze dagelijkse bezigheden zoals, ontbijten, naar het strand gaan, boekje lezen, zonnen, zwemmen en lekker eten en drinken. Helaas is het 2 dagen s middags bewolkt en hebben we zelfs onweer en wat regen. De laatste dag is het gelukkig de hele dag heerlijk weer en kunnen we tot eind van de middag bakken. s Middags doen we vaak een van de spelletjes die hier liggen zoals rummikub, kaarten of lekker internetten.
Na 4 nachten hebben we het hier ook weer gezien. Het leuke maar het kan ook een nadeel zijn, is dat er naast het strand helemaal niks is. Geen restaurants, geen barretjes, geen winkels of dorpje waar je even heen kan. Dus we hebben nu meer dan een week heerlijk gerelaxt met een boek en nu word het tijd voor wat meer leven in de tent! Onze reis gaat dan via Bacolod naar Iloilo en dan naar Borcay! Tot gauw maar weer!

Cebu en duiken, duiken en nog eens duiken in Malapascua

Back in business!
Inmiddels weer wat plaatsen verder en weer tijd voor een up date!
De laatste dag in Legazpi hebben we eigenlijk niks gedaan. Een plek gezocht waar we een fatsoenlijk ontbijt konden krijgen was behoorlijk lastig. En vis met rijst heb ik weinig zin in zo op de vroege morgen..
We proberen een coffee shop maar daar hebben ze alleen cake of taart. We eindigen bij een fastfood bakery! Ja die heb je hier zelfs! We wilen allebei een pannenkoek maar helaas is er nog maar 1 bestelbaar. Ik neem de pannenkoek en Rick eet rijst met worstjes en ei. We gaan nog even van de kamer gebruik maken tot we om 12 uur eruit moeten. Nog even in de lobby gehangen en een tricycle naar het vlegveld genomen. We eten nog even een sandwiche en gaan dan naar binnen waar je meteen door de controle gaat. Het vliegveld is superklein en er zijn dan ook maar 2 balies. De tassen gewogen en dan moeten we warempel zelf op de weegschaal! Kunnen we meteen ff checken dat we allebei weer zijn afgevallen woehoe! Door de pieppoortjes en dan komen we in een hal waar alle mensen wachten op hun vluchten. De hal zit ramvol en we proppen ons zelf er tussen om nog 2 uur te wachten tot we kunnen gaan. We gaan gewoon via de deur naar buiten en lopen naar ons propellorvliegtuigje wat een ongelofelijke herrie maakt. Deur open en via de trap in de deur stappen we in. Het is maar een vlucht van een uurtje en we vertrekken 20 minuten te vroeg waardoor we eerder in Cebu zijn. We zijn als eerste het vliegtuig uit en hebben als eerste onze tassen. We lopen naar buiten en zoeken een meter taxi. De taxi's met vaste tarieven zijn namelijk 2x zo duur! We kiezen een hotel uit de LP en gaan op weg. Het verkeer staat muurvast en we zijn langer onderweg naar ons hotel dan de vlucht heeft geduurd! De kamer ziet er goed uit en is niet te duur. We droppen de spullen en maken even een klein rondje door de stad en eindigen met een lekkere shake. Even een rondje door de mall die bij ons tegenover zit en we eten bij een vegetarisch restaurant met heerlijke nasi goreng!
We leren wat Filipijnse woorden van de bewaker beneden. Het grappige is dat ze je hier 3 woorden leren en dat zijn: dank je wel, mooi en lelijk. Handig om te gebruiken dus....

Vanmorgen weer even moeite moeten doen voor een ontbijt. We vinden een coffee tentje genaamd Cofifi waar we kunnen eten. Jammer genoeg geen toast maar wel wafels en pannenkoeken. Rick neemt een ei en bacon op wafels en ik houd het bij wafels met slagroom. Het is helaas zo veel en vet dat ik vervolgens de hele dag misselijk ben! Daarna hebben we een missie voor vandaag en dat is een nieuwe oplader voor Rick zijn camera zoeken en ons visum verlengen.
De eerste mall hebben ze niks dus nemen we een taxi naar het SM mall een gigantisch winkelcentrum. Na wat rondvragen vinden we 1 tentje die een oplader heeft voor een behoorlijke prijs. We kopen hem toch maar want het is beter dan niks!
Vervolgens drinken we wat en wachten tot het 1 uur is aangezien het visumbureau tussen 11 en 1 gesloten is. We hebben bij aankomst een 3 weken visum gehad en deze kan je verlengen tot maximaal 59 dagen. Hierna kan je het nogmaals verlengen maar iedere keer als je verlengd moet je dus betalen. Het is dan ook niet mogelijk om het in 1 x voor bijvoorbeeld 3 maanden te verlengen. Slim he!
Daar aangekomen rennen er meteen gasten op ons af met 2e hands kleding? Als we naar binnen willen blijkt waarom... Blote schouders, blote benen en slippers zijn niet toegestaan! Je moet netjes gekleed zijn om een immigratie officier onder ogen te komen!!! Het meest belachelijke wat ik ooit heb gehoord!
Een taxi heen en weer kost veel geld dus we besluiten de kleding te huren. Rick krijgt een mooie stretch spijkerbroek en een basketball shirt en schoenen die 3 maten te klein zijn. Ik krijg een beige 3 kwartbroek en dan knijpt de bewaker een oogje toe en mogen we naar binnen. Eerst een formulier invullen wat ik 3x overnieuw moet doen doordat ik niet goed lees... Dan is het eindelijk 1 uur en druppelen de officiers binnen (nou ja officiers... gewoon gemeente lui) We sluiten in de rij aan en krijgen een stempel op ons formulier. Hiermee moeten we naar een raam waar ze gaan checken of we niet op een zwarte lijst staan. Na een paar minuten word mijn naam opgeroepen. Ik heeft dus Bridget Sturk. Aan het uitspreken van Maartje wagen ze zich niet eens.. We gaan met onze formulieren met stempels en certificaat dat we veilig bevonden zijn naar de kassa. We mogen even 3030 pesos per persoon betalen wat ongeveer 65 euro p.p. is. Nadat we betaald hebben mogen we weer wachten tot we omgeroepen worden en we onze stempel hebben. Je moet het betaalbonnetje goed bewaren want als ze bij de grens hierom vragen en je kan dit niet laten zien, laten ze je nogmaals voor het visum betalen. Lekker corrupt dus. Als we ons paspoort checken heb ik ontzettend veel geluk!! Ze hebben een foutje gemaakt! We hadden gestempeld moeten worden op 2 juni en dan nog eens een verlenging aanvragen maar ze hebben mijn paspoort gestempeld op 20 juni! Dus alleen Rick hoeft het nog maar te verlengen wat een hoop geld scheelt! De kleding weer ingeleverd en afgerekend en een taxi terug naar ons hotel genomen. Al met al een duur dagje geworden. Rick gaat internetten en ik kruip mijn bed in om lekker 2 films te gaan kijken. S Avonds ontmoeten we 2 Canadeese jongens Cam en Justin waar we mee eten en wat mee gaan drinken in een bar en eindigen in een grote club. Een gezellige avond en om 3 uur kruipen we vermoeid ons bed in.

Vandaag gaan we downtown verkennen. Cebu is verdeeld in downtown en uptown. De naam zegt het al. Downtown is het oude gedeelte van de stad maar ook het armere gedeelte. Wij slapen in uptown.
We nemen een taxi en stappen uit bij downtown. We bekijken Magellan's Cross wat door een Portugees is neergezet zo'n 500 jaar geleden om te vieren dat Cebu katholiek was geworden. Wat rondgewandeld en geprobeerd langs de kust te lopen wat niet helemaal lukte omdat het 1 grote bouwput was met een grote snelweg ertussen. We hebben het oude San Pedro fort bezocht wat het oudste, kleinste en best bewaarde koloniale fort is in de Filipijnen en gebouwd in 1565. Na de nodige foto's gaan we terug naar ons hotel en maakt Rick nog een rondje stad voor wat extra foto's. We eten bij de KFC wat niet te vreten was.... (sorry) Ons een weg gebaand door de verkopers met hun parels, viagra, en zonnenbrillen terug naar het hotel.

Vandaag is het tijd om weer eens te verkassen naar wat nieuws. Dus de wekker maar weer eens gezet en ontbeten met wafels en een taxi gezocht die ons naar de Northern Bus Terminal kon brengen. Daar aangekomen worden we nog net de bus niet uitgesleurd door alle busboys die willen weten waar je heen gaat. De bus is dus zo gevonden! Even 20 minuten wachten en dan vertrekken we. Op naar Maya!
Het duurt ruim een uur voordat we de stad uit zijn, mede door het verkeer maar ook het op de haverklap stoppen om mensen in en uit te laten stappen. We hebben een splinternieuwe bus met mooie grote boxen om de 2 meter die flink hard kunnen merken we... De bus heeft nu eens 6 zitplaatsen in 1 rij wat de plaats van 1 stoel ongeveer de groote maakt van 1 bil. We claimen de achterbank met onze tassen en wachten geduldig tot w 4,5 uur later op de pier in Maya zijn. Ook hier worden we meteen naar de goede boot gesleept en moeten we over een smal klein wiebelig loopplankje de boot op. Het is een klein half uurtje varen naar Malapascua, een klein eilandje boven in de punt van Cebu. Helaas begint het weer erg slecht te worden en zien we overal regenbuien hangen. Gelukkig maken we het droog naar het eiland waar de buien omheen lijken te gaan. We worden meteen aangevallen door de touts die al klaar staan op het strand om je naar "hun" hotel te brengen. We poeieren ze af en gaan zelf op zoek. We eindigen bij Blue Water Beach Resort op Bounty Beach met Beach Divers eraan vast. We hebben een mooie houten bungalow vlak aan het strand en krijgen korting als we gaan duiken, wat we natuurlijk willen hier! Rick gaat meteen informeren voor een Padi en kan morgen al aan de slag!
Even wat eten en een duikje nemen en de rest van de middag een beetje zitten chillen. Malapascua is een klein eilandje van ongeveer 3 bij 1 km waar geen wegen zijn, dus ook geen auto's of scooters! Lekker rustig. Bounty Beach is het strand waar alle accomodatie zit en dit in de vorm van behoorlijk prijzige resorts. Ongeveer 95% van de mensen hier komen om te duiken met de Tresher sharks aangezien dit de enige plek ter wereld is waar dat kan. Helaas voor mij zitten deze op 28 meter en ben ik niet bevoegd om deze duik te maken. Rick is inmiddels al hard aan het leren uit zijn theorieboek en gaat overmorgen zijn eerste duik maken.
Het ontbijt is inclusief en je kan zelfs kiezen wat je wilt! Wat een luxe. Het is heerlijk weer vandaag dus we doen eigenlijk niet veel meer dan een beetje op het strand liggen zonnen en zwemmen in de meest heldere zee die ik ooit heb gezien! De prijzen zijn aardig hoog hier voor het eten en drinken. Een shake kost hier zo'n 90 pesos terwijl dit normaal zo'n 40 pesos is. En helaas voor ons houden alle resorts dezelfde prijzen aan. Op zich is dat niet zo'n probleem alleen er is hier geen pinauotmaat waardoor we hebben moeten sparen om genoeg geld mee te nemen voor hier. S Avonds nog even gezellig geskypt met Martin en Susan en Thijs. Rick moet wat video's bekijken voor de Padi. We krijgen een tip van onze Nederlandse buren voor een goedkoop en leuk restaurant in het dorpje (wat 3 huizen telt) en gaan daar eten. Het is inderdaad spotgoedkoop en het eten is ok.

Vandaag is de grote dag voor Rick en ook een beetje voor mij. Rick gaat zijn eerste duik maken en ik heb besloten een refreshment dive te maken. Ik ga dus samen met Rick en Nathalie die ook in opleiding is met instructeur Chris duiken in de zee. Ik moet eerst een kleine theorietoets maken om te zien of mijn kennis nog up to date is. Op 2 vragen na heb ik alles goed gelukkig. We gaan de flippers, bril, pak, lood en trimvest aanpassen en alles gaat in een krat met jouw naam erop.
Op de boot zet ik samen met Chris mijn set in elkaar en we zijn er klaar voor! Op de boot helpt de bootman je set omdoen en checkt nog een keer of alles goed zit en goed werkt en dan plonzen we het water in!
We varen naar een andere baai op het eiland waar een Japans wrak ligt. Helaas moet je goed moeite doen om hier een schip in te zien maar wel een mooie ervaring. Bij mij gaat alles prima. Weer even wennen om in het water te liggen maar na een paar minuten gaat alles vanzelf. Helaas voor Rick heeft hij weer problemen met het klaren en lukt het niet goed. Chris raad daarom ook aan om even naar een dokter op het eiland te gaan om er naar te laten kijken. Maar deze dokter blijkt op vakantie te zijn! Morgen gaat hij het nog 1 x proberen en we gaan heel hard duimen dat het dan gaat lukken!!
Het weer vandaag is erg slecht, we hebben bijna de hele dag regen en soms zelfs onweer! We doen daarom niet veel dan een beetje bij ons hutje hangen en balen voor Rick.

Weer vroeg opgestaan om te gaan duiken. Rick en Chris gaan het vandaag vanaf het strand proberen. Ik maak in de tussentijd de hut een beetje schoon. Nou ja schoonmaken, het zand er uit vegen en onze ontplofte tassen een beetje opruimen. Na anderhalf uur is Rick terug en hij kijkt blij....
Joehoe!! Het klaren ging goed! Wat betekend dat hij dus door mag gaan met de Padi! We zijn allebei super blij en ik besluit ook vanmiddag weer met hun mee te gaan duiken. De spullen klaar gezet en even snel een sandwiche naar binnen gewerkt. Als we op de boot zitten helemaal klaar wil de boot niet starten... Na zo'n 10 minuten gebeurd er nog steeds niks... De andere boot was in reparatie maar is vanmorgen gelukkig afgemaakt waardoor we verhuizen naar de andere boot en op pad gaan naar Monad Shoal. Dit is een plek midden op zee met een drop off. Dat betekend een wall naar beneden. Dit is ook de plek waar de tresher sharks te zien zijn en soms mantaroggen. De tresher sharks zijn vaak alleen s ochtends om 5 uur te zien omdat er een cleaning station is waar vissen op hun wachten om ze schoon te zuigen. Deze vissen hebben blijkbaar alleen om 5 uur in de morgen honger...
Als we het water in springen blijkt er een harde stroming te staan waardoor Rick en Nathalie niet goed hun geplande oefeningen kunnen doen. We moeten ons meteen vast grijpen aan het ankertouw en als iedereen er in ligt gaan we via dit touw naar beneden. Daar is de stroming iets minder sterk gelukkig maar je moet nog wel goed zwemmen om op 1 plek te blijven. Rick heeft deze duik totaal geen last van zijn oren en alles gaat prima! Op de bodem doen Rick en Nathalie wat oefeningen (wat ben ik blij dat ik het al gehad heb...) en daarna maken we de duik af. We zwemmen over de drop off en zien wat mooie stukken koraal en wat kleine vissen. Helaas geen haaien of roggen!
Rick slaat in zijn enthousiasme nog even mijn ademautomaat uit mijn mond, maar dankzij Susan en Martin hun trainingen heb ik hem zo weer terug. We maken nog een tussenstop van 3 minuten en vanaf daar schiet Chris een ballon omhoog zodat de boot ons kan zien. We zijn totaal bijna 3 kwartier onder geweest wat goed is voor beginners zoals wij! De andere groep komt vlak na ons boven en die hebben op een zee schildpad na ook niks kunnen zien. We doen de spullen weer in onze krat en varen terug naar het eiland. Het fijne aan hier duiken is dat je helemaal niks hoeft te doen. De spullen worden op de boot gezet, je hoeft alleen je eigen set op te bouwen en na het duiken doe je alles weer in de krat en word het naar de duikschool gedragen en door de bootjongens schoon gespoeld. Wij voelen ons daar een beetje lullig over en vragen of we echt niet hoeven te helpen. Volgens Chris is het geen probleem en we besluiten om de jongens aan het eind maar een fooitje te gaan geven. Dat hebben ze wel verdiend!
We zijn beiden moe van het duiken en nemen snel een douche. Rick mag gelijk zijn theorie examen gaan maken en hoort morgen de uitslag. Inmiddels hebben we samen een nieuw restaurant ontdekt in het dorpje waar niemand zit. Het eten is heerlijk en de bediening super vriendelijk!

Vandaag staat weer in het teken van duiken. Rick hoort vanmorgen dat hij geslaagd is voor zijn theorie. Ik had ook niet anders verwacht van hem. We gaan ontbijten en het blijkt een mooie dag te gaan worden met een strak blauwe lucht. Vanmiddag hoeft Rick pas te gaan duiken dus we gaan samen even lekker op het strand liggen zonnen en zwemmen en een boekje lezen. Even een bord eten op voor Rick weg moet en daarna gaat hij samen met Chris met de boot op pad. Ik blijf bij de hut en vermaak me prima met een boek, strand, zon en zee. Eind van de middag zijn ze weer terug. Het blijkt dat de stroming deze keer nog harder was dan gisteren waardoor ze weer geen oefeningen hebben kunnen doen. Ook ging het klaren weer wat moeilijker dan de dag ervoor, maar uiteindelijk lukte het gelukkig wel! Ze hebben wel een aantal vissen gezien (sorry ik weet alleen de namen niet meer...) en wat mooie stukken koraal. We liggen nog even op het strand en gaan terug naar de hut om te douchen. Mijn hele rug is vuurrood bij gebrek aan iemand die me in kon smeren vandaag! We eten weer bij ons restaurant met een heerlijk stukje kip met groenten erop uit de oven. Het zou zo Nederlands eten kunnen zijn. De eigenaar is dan ook helemaal blij als we hem overstromen met complimenten voor het eten!

De laatste dag voor Rick breekt aan. Nog een duik voor de cursus en een funduik die hij er gratis bij krijgt. We zijn vroeg wakker en gaan even ontbijten. Rick moet een zwemtest doen voor Chris wat inhoud dat hij 200 meter moet zwemmen en 2 minuten moet kunnen drijven. Het schijnt dat er serieus mensen zijn die een Padi willen halen die NIET kunnen zwemmen!!
Als zijn spullen zijn klaargelegd gaat hij samen met Chris op pad naar een rustig ondiep baaitje om de laatste oefeningen te doen. Ik ga even wat kleding uitwassen in de wasbak aangezien de was hier 5 x zo duur is als op het vaste land. Als alles te drogen hangt in de kamer (buiten kan ik het helaas niet ophangen omdat je niet zelf je eigen was mag doen in de kamer) ga ik even lekker relaxen op de veranda en wachten op Rick. Als hij terug komt is alles prima gegaan en.... HIJ HEEFT ZIJN PADI BINNEN!! Jippie!!
We zijn allebei super blij!!! We eten nog ff een sandwiche in ons favoriete restaurantje en s middags gaat Rick weer op pad voor een gratis fundive met Chris. Ik vermaak mezelf weer op het strand waar ik gestalkt word door Filipijnse toeristen die op de foto willen. Rick is eind van de middag terug en heeft een leuke duik gehad naar 19 meter en zelfs een grote octopus gezien!! We liggen nog een uurtje op het strand en nemen een douche en gaan wat eten en duiken dan doodmoe ons bed in. Je kan je niet voorstellen hoe moe je kan worden van een dagje strandhangen... haha.
De volgende morgen krijgt Rick zijn tijdelijke pas en pakken we de spullen in. Even onze onkosten aflossen wat uiteindelijk mee viel en op weg naar het andere baaitje waar volgende de receptie iedere 30 minuten een boot naar Maya gaat. Helaas is dit niet helemaal waar en moeten we wachten tot er genoeg mensen zijn om de boot vol te krijgen. We ontmoeten een Nederlandse man tijdens het wachten die gelijk zijn helemaal levensverhaal ophangt. Zijn broer heeft hier een resort en duikschool en een Filipijnse vrouw. Hij is zelf al 35 jaar getrouwd en zijn vrouw is in Nederland gebleven. Hier is hij verliefd geworden op een 22 jaar oud Filipijns meisje (terwijl hij zelf 55 is) maar volgens hem weet zijn vrouw ervan... Een hele rare kerel dus... Na een uurtje wachten varen we eindelijk uit naar Maya en daar aangekomen staat er een minivan klaar die ons voor 40 pesos extra (voor de airco) naar Cebu brengt. Dit is meteen de laatste keer dat we met een minivan gaan, hebben we besloten, aangezien je echt geen beenruimte hebt en de minivan maar een half uurtje sneller is dan een lokale bus! Bij het busstation stappen we uit en nemen we een taxi naar het hotel waar we eerder bleven. We worden meteen herkend en krijgen, heel toevallig, precies dezelfde kamer als we eerst hadden! Even slippers gehaald voor Rick en een lekkere burger op bij de Mac. Even genieten van de airco en onze tv (wat wen je daar snel aan zeg!) en dan op tijd naar bed. Morgen hebben we een reisdagje voor ons staan. De trip zal gaan naar de plaats Dumaguete op het eiland Negros!
Allemaal alvast een leuke Koninginnenacht en dag toegewenst en wij wachten op jullie reacties!!

Bagasbas en zwemmen met de Butanding oftewel Whale Sharks!

Weer verder met waar we gebleven zijn. Het wachten in de lobby verliep vrij soepel. We hadden internet maar dit deed het meer niet dan wel. Nog even wat gegeten en een tricycle genomen naar het busstation. Een tas op het dak, ik in het bakje met nog 1 backpack en de twee rugzakken en Rick achterop de motor. Gaat prima! Onze bus is er al, dus nog even snel wat te snacken ingeslagen en flessen water en we zijn er klaar voor! Een heerlijk luxe bus. Die hebben we wel verdiend na al die helse ritten! Hij heeft maar 29 stoelen, dus er is maximale beenruimte en lekkere brede stoelen. Filmpje aan op het flatscreen en gaan met die banaan! We weten nog niet precies naar welke plaats we toe willen in het zuiden maar wel meteen door vanaf Manila.
Als we om half 3 s nachts aankomen zijn we beiden erg gaar na de zoveelste gebroken nacht in een korte tijd. We besluiten niet helemaal naar het zuiden van Luzon te gaan maar een tussenstop te maken in Bagasbas. Volgens de LP een leuke strandplaats met een mooi wit strand!
We vragen bij de busterminal waar we aankomen welke bus we dan moeten hebben. Er zijn namelijk 2 busterminals in de stad, die erg ver uit elkaar liggen, en elke busmaatschappij vertrekt vanaf zijn eigen terminal. De man van de maatschappij waar me mee gekomen zijn wil ons wegbrengen en vraagt daarna een belachelijk bedrag van 200 pesos voor een ritje van nog geen 5 minuten.
Om 3 uur zijn we bij de busterminal en gelukkig gaat de eerste bus al om 3:30 uur. We hebben weer eens een mooie oude lokale bus met aan de ene kant 3 zitplaatsen en de andere kant 2 plaatsen. Geen airco uiteraard. Wel hebben we als we vertrekken de hele bus voor ons zelf! We claimen meteen een paar banken en gaan lekker languit liggen. We slapen allebei tot de eerste stop om 7 uur. Ik had al eens verteld dat alle bussen in Azie een chauffeur hebben en een busboy (iemand waar je kaartjes kan kopen etc) en soms heb je ook nog een guard. De chauffeurs spreken weinig tot geen Engels over het algemeen en de busboys een paar woorden. Je kan merken dat ze vaak trots zijn om blanken in hun bus te hebben. Ze komen speciaal naar je toe om te zeggen hoe lang je hebt bij een bepaalde stop en ze komen je halen als we weer gaan. De meeste mensen op de stops kijken ook hun ogen uit als er 2 blanken uit een lokale bus komen zetten omdat de meeste toeristen vliegen in de Filipijnen.
Halverwege stoppen we bij een garage en gaan ze alle banden staan verwisselen! Waarom weet geen man! Eindelijk rond 13:30 uur zijn we in Daet van waar we een tricycle naar Bagasbas nemen. De chauffeur weet een goedkoop hotel en goedkoop is het! De eerste waar we stoppen heeft een paar bamboo hutjes op een betonnen binnenplaats staan met prikkeldraad om de hoge muren heen. Net een concentratiekamp! Aan de overkant zit een vaag hotel. De kamer is maar 250 pesos dus die nemen we maar. Ook deze heeft hutjes staan maar wij nemen de hotelkamer. Het is redelijk apart. Je kan de kamer namelijk ook huren voor een korte periode... En de plastic matrassen maken het compleet...
We zitten een paar minuten lopen vanaf het strand. Over de hele straat langs het hotel ligt rijst over de hele weg uitgespreid om te drogen. Eind van de middag word dit allemaal in zakken geschept. De Filipijnen is de grootste exporteur van rijst ter wereld.
Het strand valt helaas een beetje tegen. Het is bijna zwart zand en ligt vol troep. We eten wat en besluiten toch morgen maar weer verder te gaan. Nog even een duikje genomen en terug naar het hotel. ‘s Avonds gaan we eten bij de barstrip. Ditis zo'n 500 meter lang en vol met karaoke bars. Zeer populair bij de lokals. Het word ook wel videoke genoemd. Iedereen doet er aan mee en de apparaten staan dan ook op zijn hardst aan. Het is ook een zeer grove belediging om er om te lachen. Het karaoke zie je hier overal! In de grote steden zelfs in de winkels!

De volgende morgen nemen we een stevig ontbijt en een tricycle terug naar het busstation. We besluiten om naar Naga te gaan. Een studentenstad zo'n 90 km verderop. De bus hoef je niet te reserveren want ze gaan bijna elk uur hier. Als we aankomen word er meteen naar je geroepen en verzameld zich een nieuwsgierig groepje om je heen. Je word meteen naar de goede bus geloosd. In dit geval een 25 persoonsbusje zonder ramen met houten banken. Jippie!
Als we vertrekken begint het keihard te hozen en gaan de houten schuiven die op de plaats van de ramen zitten om hoog. De bankjes zijn zo krap dat we beiden op 2 zitplaatsen schuin moeten zitten. Zodra het droog is kan je van het schitterende uitzicht genieten. Dorpjes en groen, groen, groen. Rijstvelden en palmbomen. Hele zeeen! Nog een weetje is dat de Filipijnen ook de grootste exporteur is van kokosnoten ter wereld! De bus is nogal traag en stopt overal. We hebben uitgerekend dat hij sommige stukken niet harder rijd van 18 km per uur! Mensen buiten zwaaien en roepen naar je. Na 3,5 uur rijden zijn we eindelijk in Naga en nemen we een tricycle naar een hotel uit de LP. Deze blijkt nogal duur te zijn en een vriendelijke bewaker met shotgun wijst ons de weg naar een ander hotel. Deze is helaas vol en na even zoeken vinden we er een aan een aardig rustige straat. We drinken een lekker shakie bij de buren met gratis wifi en lopen een rondje door de stad. De fastfoodrestaurants zijn weer goed aanwezig: Mac Donalds, Mr Donut, Dunking Donuts, Jollibee, Chow King, Biggs, Mr Shakey, Chicenjoy, Chicboy en noem het maar op! Nog even op de kamer chillen met onze tv met maar liefst 90 kanalen. Dat is fijn aan de Filipijnen dat bijna alle zenders in het Engels zijn. We eten bij het dure restaurant wat goed smaakt maar net zoals de fastfoodrestaurants super vet is. Nog een filmpje gekeken op tv en slapen na een vermoeiende dag!

Als we de volgende morgen weer naar het busstation gaan om verder te reizen staat er weer een mooie lokale bus te wachten. Het is niet dat we niet in deze bus willen reizen maar we hebben geen zin om weer de hele dag onderweg te zijn voor dat kippenstukkie! We doen even navraag en lopen naar de minivanterminal aan de overkant van de straat. Deze gaan wel rechtsstreeks. Tassen op de voorbank en er is hier letterlijk helemaal geen beenruimte! Een uurtje wachten tot het busje vol is (eerder gaan we niet) benen optrekken en gaan. Als we moeten betalen blijkt dat we voor een 3e persoon moeten betalen aangezien onze tassen mee gaan! Het is ongeveer 2,5 uur rijden naar Legazpi. Eerst komen we langs vulkaan Isarog en dan langs Mount Mayon. Dit is de meest perfecte vulkaan ter wereld vanwege zijn vorm en krater. Het is een actieve vulkaan en in 2006 nog uitgebarsten met 1000 doden als gevolg. Nu zie je alleen een mooi rookpluimpje uit de krater. Na eerst wat mensen te hebben afgeleverd ( je stopt de bus door een kusgeluidje te maken) zijn we in Legazpi. We nemen vanaf hier een minivan naar Donsol. Weer een uurtje wachten tot we vol zijn en 1,5 uur rijden tot in Donsol. We laten ons afzetten door een tricycle bij een beach resort en nemen een bamboo hut dicht bij het strand. Een heerlijk gezonde fried rice op en dan lopen we naar het visitors center. De reden dat we in Donsol zijn is namelijk: Snorkelen met walvishaaien!!!
De whalesharks, of in het Filipijns Butanding is de grootste vis ter wereld en kan wel 20 meter lang worden. Hij eet alleen maar plankton dus is niet gevaarlijk. Vanaf december migreren ze elk jaar naar Donsol waar ze tot juni blijven. Ze zitten vlak bij de kust en daarom is dit de enige plaats ter wereld waar je met ze kan snorkelen. In 1998 is dit ontdekt door een video die iemand gemaakt heeft en is de vangst op deze dieren stopgezet. De voormalige jagers zijn nu de kapiteins van de snorkelboten geworden zodat ze niet zonder inkomen zitten. En ze zijn uiteraard super goed in het spotten!
Er is maar 1 center waarbij je dit kan doen en je moet jezelf eerst registreren. Alle kosten die er aan verbonden zijn gaan ten goede aan de walvishaaien. We registreren ons en kijken een voorlichtingsvideo. Morgen om 7 uur is het zo ver!
We huren vast snorkelspullen bij ons hotel en nemen nog een duikje in de zee. De mooie zonsondergang bekeken en vroeg ons bed in!

Als om 6:15 uur de wekker gaat na een nacht van dromen over whale sharks kunnen we meteen ontbijten. We pakken de spullen en gaan op weg naar het center. Het is hier inmiddels al aardig druk. Er zijn een aantal regels aan verbonden: maximaal 6 mensen per boot, maximaal 30 boten tegelijk in het water, maximaal 3 uur op het water, maximaal 1 boot per walvishaai, maximaal 10 minuten snorkelen met de haai. En heel veel geluk hebben dat je er 1 ziet want dit is natuurlijk geen garantie!
Maart tot en met april is wel het hoogseizoen dus we gaan heel hard hopen! Zodra we 6 mensen hebben krijgen we een BIO (Butanding Interaction Officer) hij legt ons uit wat we moeten doen als we een haai spotten. Op de boot hebben we een kapitein, iemand op de voorkant, achterkant en bovenkant op de uitkijk. We hoeven maar een klein stukje uit de kust te varen en dan begint het wachten en de spanning. Inmiddels zijn er al zo'n 15 boten in het water. Na 15 minuten is het raak! Er is een Whale Shark gezien! Alle bootjes gaan meteen vol gas naar de plek toe en iedereen is in rep en roer. Meteen onze kleren uit, snorkelspullen aan en klaar zitten op de rand van de boot. Als we op de plek aankomen liggen er al wat mensen in het water. De boten willen allemaal eerst en het is een hele strijd wie in het water mag. Zodra wij erin liggen is de walvishaai al naar beneden. Rick heeft een stukje staart kunnen zien, ik helaas niks. Het water is ontzettend troebel, door de plankton die er in zit. En je moet vlakbij het dier komen om hem te kunnen zien. Wat ik best eng vind! Je moet dus naar beneden duiken en dan maar hopen dat je niet voor zijn neus terecht komt! Weer terug naar de boot en we blijven een beetje rondvaren tot hij weer gespot is. Meteen weer het water in en deze keer zien we helaas weer niks. Hij is erg "shy" volgens Dennis de BIO. Je moet erg snel zijn, zo'n 4 a 5 meter diep duiken en hard kunnen zwemmen! Inmiddels zijn er zo'n 30 boten in het water allemaal op zoek. Dan word er weer 1 gespot! We hebben geluk vandaag. Als een speer varen alle boten er heen. Helaas is hij al weg voor we er zijn. Iedereen verspreid weer en dan word er weer 1 gespot. Rick wil er niet meer in want die heeft er 1 voorbij zien zwemmen van de zijkant en vind dat voldoende. Ik ga vast klaar zitten. Als Dennis het sein geeft springen we er in. Deze keer kan ik een stukje staart zien. Een half uurtje later is het weer raak en ik spring er weer als een speer in achter Dennis is. Er zijn nu zo'n 30 mensen in het water en de meeste dragen zwemvesten. Het is dan ook een hele opgaaf om door die spartelende benen en armen heen te komen. Ik zwem naast Dennis en hij blijft maar naar beneden wijzen. Ik zie helemaal niks! Ik duik naar beneden en dan.... ZIE IK HEM! Helemaal! Wat een gigantisch beest! Ik kan een paar keer naar boven voor lucht om boven hem te zwemmen en hem goed te zien. Ik zit zo dicht bij dat ik hem bijna aan zou kunnen raken! Dan zoek ik de boot op en ga terug. Wat een fantastische ervaring was dit! Onze tijd is voorbij en we zijn beiden superblij dat we ze goed hebben kunnen zien. Als enige van onze boot! De stemming is een beetje bedrukt omdat de anderen niks hebben gezien.
Nu weet ik zeker dat er mensen zijn na het lezen van dit verhaal of het zien van ons filmpje, die het zielig vinden voor de dieren. Maar je moet goed bedenken dat door deze ontdekking de vangst op deze dieren is gestopt! Er zijn strikte regels aan verbonden zoals het niet aanraken of te dichtbij komen (ook voor je eigen veiligheid) en er is maar 1 operator waar je dit kan boeken zodat niet de hele zee zwart ziet van de mensen. En zodra de haai het zat is, duikt hij gewoon naar beneden! Dat is ook de reden dat er alleen maar gesnorkeld mag worden en niet gedoken. In de baai waar ze zitten mogen dan ook geen watersportactiviteiten plaats vinden zoals jetski's en dergelijke. En kom op! Iedereen die deze kans gekregen zou hebben zou dit hebben gedaan! Dit is de enige plek ter wereld waar het kan en tot nu toe een van de hoogtepunten van onze reis.
We gaan terug naar ons hotel, drinken een shakie en gaan nog even aan het strand liggen. S Middags lekker lui een tukkie gedaan. We ontmoeten nog een jongen bij het hotel die hier al een week is en elke dag is gaan spotten en maar 1 whale shark heeft gezien. Wat een geluk hadden wij!

Ons laatste dagje in Donsol doen we niet veel. Een beetje aan het strand liggen, keihard verbranden, zonnen, zwemmen, eten en luieren. Rick gaat s middags nog even op fotojacht in de buurt en ik verbrand nog een beetje harder. Als ik wil gaan douchen en de douche kraan open draai valt de hele knop eruit en spuit de straal uit de muur! Zodra er iemand gehaald is moet hij eerst de hoofdkraan vinden. Dit duurt nogal even en uiteindelijk gaat hij de knop in het spuitende water maken wat er nogal hilarisch uitziet. Zelf is hij er niet zo blij mee geloof ik....
Als ik net mijn haar heb ingezeept komt er geen water meer uit de douche! Even geroepen en nu hadden ze de hoofdkraan dus gevonden. Weer aan en ik kan weer verder douchen!
Nog een lekker maaltje gescoord bij ons hotel en morgen gaan we weer op reis!

We nemen weer een minivan die gelukkig snel vol is zodat we bijna meteen kunnen vertrekken. Het is een uurtje rijden naar Legazpi. Hier zoeken we een hotel voor 1 nacht want morgen hebben we een vlucht naar Cebu vanaf hier.
We hebben een relaxte kamer met airco en wifi! Woehoe! We lopen even een rondje op zoek naar een kapper om mijn haar te kleuren. Dit is nogal een opgaaf! Na ongeveer 6 kappers die geen van allen de goede kleur hebben zit er naast ons hotel een beauty salon. En die hebben de kleur! We eten even wat in het hotel en ik loop terug. De meeste bizarre kapsalon ever!! Het zijn allemaal travestieten die er zijn. En ze zijn ontzettend dik opgemaakt, met glitters en heel heel heel veel rouge op hun wangen. Kortom het ziet er NIET uit. Ze zijn ook voornamelijk bezig met zichzelf uitchecken in de spiegel en hun haar en make up aan het bijwerken. Tijdens het knippen werd er door iemand een gebedje opgezegd waardoor alles 5 minuten stil viel en iedereen even een paar kruisjes sloeg.
Ruim 2 uur verder maar ik ben weer gekleurd en geknipt! Vanmiddag even niksen en een beetje internetten. Morgen om 16 uur hebben we een binnenlandse vlucht en vanaf Cebu kunnen we de eilanden gaan verkennen!
PS de filmpjes staan er op maar de foto's volgen nog!

Rijstterrassen in Banaue, bergen in Baguio en een world heritage stadje genaamd Vigan

Daar zijn we weer! Een paar dagen verder en we hebben al ontzettend veel gedaan, gezien en gereisd.
Het is altijd grappig als je een hotelkamer gaat bekijken hoe dit in zijn werk gaat. De eerste paar weken, of maanden van je reis ben je vrij soepel. Je kijkt naar binnen en checkt of het er goed uitziet. Na een paar weken van slechte bedden ga je ook aan het bed voelen of dit iets meer is als een harde houten plank. Daarna kom je erachter dat vaak de douche niet meer is als een pisstraaltje of er alleen koud water is. Dus vervolgens check je ook even de douche. Je kijkt of er een Westers toillet is in plaats van een hangplee en nu zijn we ook zover dat we moeten kijken of er stopcontacten zijn.
Kortom de kamercheck word steeds verder uitgebreid. Maar goed de punt van dit verhaal is dat de kamer vaak op het eerste gezicht ok of goed lijkt. Pas als je er een nacht doorbrengt merk je goed hoe de kamer echt is. Je komt er achter dat er een moskee naast je raam zit, er een troep huilende honden onder je raam wonen, er een disco naast je deur zit, er een biddende monnik aan het galmen is, of een troep hanen in de tuin van de onderburen wonen. Dat mis ik dan ook het meest aan thuis. Een goede en vooral STILLE nachtrust want die is in Azie zeer schaars. Zelfs op een stil en gemoedelijk eiland spring je s ochtends om 5 uur uit je bed door een longtailboot die even aangeslingerd word. De kamer die we nu hebben is erg klein en de badkamer ruikt naar een rioolput die nooit word geleegd. We hebben 2 losse bedden wat in de Filipijnen erg fijn is, want het dubbelbed of 2 persoonsbed is voor Nederlandse standaarden een 1 persoonsbed.
Als we weer wakker zijn scoren we even een lunch in het restaurant. De bediening is totaal niet geinterresseerd in je en je moet dan ook zelf het menu pakken, en daarna vragen of je mag bestellen.
Meteen komen er lokals aan je tafel zitten om zogenaamd even een praatje met je te maken maar het draait er elke keer weer op uit dat we een tour moeten boeken naar de rijstterrassen, ze een tricycle hebben of gids willen zijn. De tour van een halve dag met jeepney en gids gaat meer dan 55 euro kosten en vinden we toch erg veel. In de LP staat dat je dit ook gemakkelijk zelf kan doen namelijk!
Na de lunch lopen we naar de busstop om een busticket te boeken naar Baguio voor morgenmiddag. Dan zoeken we een tricycle die ons naar de viewpoints kan brengen. Een tricycle is een motor met zijspan waar je net niet met 2 westerse mensen inpast. Behalve als je half bij elkaar op schoot zit. We rijden naar het eerste uitzichtpunt waar je meteen al een schitterend uitzicht over de rijstterrassen hebt. Bij het 2e uitzichtpunt begint het helaas een beetje te miezeren en bij het 3e punt hoost het zo hard dat we alleen een kijkje nemen vanuit ons bakkie. Bij het laatste punt is het weer een beetje droog en kunnen we snel nog wat foto's maken. Dan begint het weer te hozen en doden we de tijd in de souveniersshop. Als het weer enigszins droog is rijden we terug voor nog 1 stop. Hier staat ook een kerel in de authentieke klederdracht die graag op de foto wil (voor geld uiteraard) Ik las dat de lokale klederdracht voor mannen hier een string is! Dit zie je nog steeds in de bergdorpjes.
In de regen weer teruggereden en even opgewarmt met een hete chocomel bij ons hotel, weer een lokal afgepoeierd en even chillen op de kamer. S Avonds gegeten en even een reisschema opgesteld voor de komende weken. Letty en Thijs (moeder en broer van Rick) komen namelijk 30 mei aan in Manila en blijven 2 weken bij ons, dus we moeten plannen dat we dan weer terug zijn in Manila.

De volgende morgen gaan we vroeg ontbijten en nemen een tricycle naar de junction met Batad. Batad is een World Heritage Site en schijnt de mooiste rijstterrassen ter wereld te hebben. Je kan hier komen door middel van een jeepney die je naar de top brengt waarvandaan je dan nog 1 uur naar beneden moet hiken of met een tricycle en dan moet je eerst de berg op hiken en dan weer naar beneden. De tricycle is goedkoper dus nemen we die uiteraard. Zodra we het dorpje uitrijden begint er een weg waar de Birmese wegen een lachertje bij vergeleken zijn... Het is een smal paadje vol met rosten, langs een meters diepe afgrond zonder vangrail. Ook zijn er overal stukken berg naar beneden gestort vanwege de regen die nu over de weg liggen. Ze zijn op veel stukken bezig met de weg waardoor het toch al smalle weggetje nog smaller word! We racen natuurlijk loeihard over de weg en we bonken alle kanten op. Ik zit helaas aan de afgrond kant en probeer maar aan alles te denken behalve de kans dat we te pletter storten. Om 9:30 uur zijn we dan eindelijk bij de junction. We spreken met de chauffeur af dat we rond 14 uur weer terug zijn hier om voor de regen weer in het hotel te zijn. Hier begint onze hike. We beginnen over een nogal breed pad (omdat de jeepneys hier nog wel rijden) en het gaat meteen flink omhoog. De omgeving is schitterend. Heel groen, prachtige uitzichten over de bergen en valleien en dwars door de jungle. Heel veel watervallen onderweg gezien. Na een klein uurtje klimmen komen we helemaal bezweet aan op het hoogste punt. Even afkoelen en van het uitzicht genieten en we worden meteen belaagd door locals die gids willen zijn. We nemen het pad naar beneden en dit loopt meteen een stuk lekkerder. Het is echt een pad vol met modder en sommige stukken overwoekerd met jungleplanten. We vullen onze waterfles bij een waterval en koelen een beetje af. We hopen maar dat onze magen het water kan verdragen!
Na ongeveer 45 minuten lopen komen we aan in Batad. De rijstterrassen zijn adembenemend mooi. Ze zien er uit als een soort amfitheater! We lopen naar een restaurant uit de LP en eten even een pannenkoek. Slaan nog wat mineraal water in en besluiten dan om niet terug te lopen naar de jeepney maar een omweg te maken en een hike via een ander dorp te doen. Volgens het meisje hier is het 3 uur lopen naar het volgende dorp en dan nog terug over de weg naar de junction. Als we flink doorlopen moeten we rond 15 uur a 15:30 uur bij de tricycle kunnen zijn.
We gaan op pad en zijn meteen de weg kwijt. Even gevraagd en over een rotspartij heen geklommen en via iemands tuin verder gelopen. Het is niet echt een pad hier! Dan komen we uit op een open plek met rijstterrassen. We moeten naar beneden klimmen via wat rotsen om op de rijstvelden te komen. Het is erg steil en glibberig. Ik ga voorop en glij meteen naar beneden. Haal natuurlijk meteen men arm en been open en glibber met 1 voet in de blubber van het rijstveld. Gelukkig geen natte sokken gehaald!
We besluiten dat dit geen doen is en klimmen terug. Maar als we aan de moeilijke hike terug denken om er te komen besluiten we het er toch op te wagen! Deze keer zonder vallen op het rijstveld gekomen. Als je goed naar de foto's kijkt is er geen pad. We moesten dus op het randje lopen wat zo smal is dat je er maar met 1 voet op kan staan. Het is erg glibberig door al het water in het rijstveld en de stenen die op de rand liggen kunnen ook aardig wiebelen. Het was doodeng om er overheen te lopen en soms zakte je helemaal in de blubber met je voet. Naar beneden kijken was geen optie want dan had ik niet meer verder gedurfd. Toen we dat eindelijk hadden gehad kwamen we bij een riviertje aan. Gelukkig was er een bruggetje en daarna via uitstekende stenen omhoog geklommen om weer verder te gaan via de rijstterrassen (deze keer wel een pad gelukkig) Eindelijk om de berg heen en weer vaste grond onder de voeten. We klimmen verder over een modderig paadje de berg op. De uitzichten zijn weer schitterend! Het is flink klimmen en een behoorlijk pittige hike. Voornamelijk omhoog en als je denkt dat je op het hoogste punt bent ga je de bocht om en moet je weer omhoog. Maar het is de mooiste hike die ik ooit gedaan heb. We zitten hoog in de bergen en hebben de mooiste uitzichten over rivieren, rijstvelden en heel veel groen beneden ons. Verschillende keren moeten we over riviertjes springen en komen we langs watervallen. Sommige stukjes zijn wel eng doordat je over een heel smal paadje loopt waar sommige stukken al van naar beneden zijn gestort. Dus het genieten van het uitzicht lukt alleen goed als je stilstaat. Na ruim anderhalf uur lopen komen we in een dorpje aan waar meteen de kinderen op ons afrennen. Erg goed opgevoed zijn ze hier niet: Give me candy!! Give me money!!
Als je daar niet op reageerd willen ze je gids zijn! We poeieren ze af en lopen verder over nog meer rijstterrassen (gelukkig met paden) en we komen weer op de jungleweg uit die wederom omhoog gaat.
Na ruim 2 uur lopen komen we aan op een punt waarvandaan we de weg kunnen zien liggen! Woehoe we hebben het gehaald! Nog een laatste makkelijk stukje over een vlak modderpaadje waar je uitkijkt over het dal, en door de laatste rijstterrassen en we zijn op de weg! Een uur sneller als de gemiddelde lokal dus! Het laatste stuk schijnt makkelijk te zijn maar we merken meteen dat de betonnen weg ook weer omhoog loopt! Aaarrgghhh nu beginnen we de spieren toch wel te voelen hoor! Helaas rijd er een jeepney voor onze neus weg en moeten we een half uur lopen tot we het eerste dorp tegen komen.
Hier is gelukkig wel iemand met een tricycle die ons naar de junction wil brengen. Ik ben blij dat we dat gedaan hebben want de weg bestaat alleen maar uit hele diepe modderplassen vanaf hier! Om 15 uur zijn we weer bij de junction. Onze "aardige" chauffeur kan maar 1 ding zeggen: You are late!
Hufter....Inmiddels regent het een beetje. We hebben inmiddels wel een beetje haast om terug te komen omdat we nog willen douchen en eten en onze bus vertrekt om 17 uur. Maar helaas heeft de chauffeur totaal geen haast. Geen idee waarom niet, misschien omdat hij kwaad is dat hij door ons nu in de regen moet rijden? Hij stopt om de haverklap en staat te ouwehoeren met mensen uit de dorpjes onderweg. Uiteindelijk doen we er dan ook 2 x zolang over om terug te komen. In het hotel snel even 2 sandwiches besteld en in de tussentijd een ijs en ijs en ijs en ijskoude douche genomen.
De sandwiches naar binnen gepropt en door de regen naar de busstop gelopen. Daar aangekomen worden we eerst door de regen naar de verkeerde bus gestuurd en na 2x vragen zitten we eindelijk in de goede bus. Helaas is het een oude bus met geen beenruimte dus gaan we ergens zitten waar wat meer ruimte is en er word gelukkig niks van gezegd. Om 17 uur kunnen we vertrekken. Volgens de boekingsmevrouw zouden we om 1 uur vannacht aankomen maar als we het vragen aan de busboy blijkt dat het pas om 3 uur vannacht is!! De bus maakt een heel rondje en eindigt pas als laatste in Baguio.. Wat hebben we weer een geluk! We maken nog een stop bij een benzinepomp waar ik meteen lastig gevallen word door een taartenverkoper als rick even in de winkel is. Ze vinden je hier toch wel erg interressant! In India was dat ook wel maar hier zijn de mannen meer gluiperig. Een stiekeme knipoog of je word even van top tot teen uitgecheckt. Ze roepen en fluiten naar je.
Als we weer in de bus zitten voel ik ineens iets in men zij. Blijkt dat de kerel op de achterbank zijn voet op mijn leuning heeft gelegd en erg "subtiel" in mijn zij aan het porren is, waarschijnlijk op zoek naar iets wat zachter aan voelt... Ik ram meteen zo hard als ik kan mijn elleboog op zijn voet maar het mag niet baten. Hij is erg hardnekkig en blijft maar doorgaan. De rest van de nacht houd ik dan stijf mijn arm op mijn leuning en iedere poging duw ik hem eraf. Ik doe in ieder geval geen oog meer dicht!

Om 3:15 uur komen we eindelijk aan in Baguio, en nemen een taxi naar het hotel. Gelukkig zit er iemand achter de receptie en kunnen we meteen de kamer in. Wederom een lekker klein bedje en enorm veel herrie van de drukke straat die langs ons hotel loopt. Tot overmaat van ramp beginnen de buren nog eens hard te kletsen en na een paar harde klappen op de muur kunnen we eindelijk slapen.
Gelukkig is er geen karaoke tent in de buurt waar ze hier helemaal gek op zijn. Overal vind je karaoke barren en zelfs in winkels hebben ze een apparaat staan waarop het personeel staat te oefenen. Het is ook een ontzettende belediging als je er om lacht. Nou ik kan je vertellen, het lachen vergaat je wel als je het aan moet horen! We ontbijten met een vette sandwiche en beginnen aan de wandeling naar de stad. We hebben allebei ontzettende spierpijn van de hike en helaas ligt deze stad ook in de bergen. Dus vooral klimmen! Even een kijkje op de lokale markt en naar het park gelopen. In het park ligt een vijver waar mensen massaal in roeibootjes rondpeddelen. Erg grappig om te zien. We lopen richting het shopping mall en komen langs een overstromende rioolput. Alle stront en pis loopt over de straat heen. Ik heb nog nooit zoiets smerigs gezien of geroken...
Het winkelcentrum heeft meer fastfoodrestaurants dan winkel. Starbucks, Mac, KFC, verschillende pizza huts, donuts en noem het maar op. We doen even een bakkie bij de starbucks waar ik mijn naam moet opgeven voor de bestelling. Ze blijven nog lang doorgiechelen over de uitspraak van mijn naam.
Naar het busstation gelopen om te informeren voor een bus naar Vigan voor morgen en met een jeepney terug naar het hotel. Iedereen in de jeepney wil even met je kletsen en een man zegt heel trots dat zijn zoon in Nederland woont. Als we vragen waar precies krijgen we als antwoord: Germany!

De volgende morgen was het alweer tijd om verder te gaan en nemen we een taxi naar het busstation. Een kaartje gekocht en even een half uur wachten tot de bus er is. We stappen in een nieuwe luxe bus met veel beenruimte. Helaas was de pret voor korte duur want we worden over geplaatst naar een andere bus die natuurlijk veel krapper is dan de eerste helaas. Het duurt even voordat de tientallen zakken rijst, fruit en groente zijn ingeladen. Alle Aziaten nemen hier zo ontzettend veel mee als ze gaan reizen. Je kijkt je ogen uit. Standaard hebben ze 3 tot 4 tassen handbagage, zakken rijst en tassen vol eten. Vaak zitten er dan ook nog kinderen op schoot of soms (denk door te hoge kosten) zitten ze met 3 of 4 man op 2 stoelen. Als we eindelijk vertrekken moeten we de eerste stukken door de bergen heen. De firma waarmee we rijden heet Partas maar had beter Plankgas kunnen heten. De chauffeur scheurt als een malle door de bochten en ramt zelfs nog iets onderweg! Hij stopt om de bus te bekijken, pist even tegen het wiel aan en we gaan weer verder. We komen door drukke stadjes en langs de zee met super helder water. Nog een wc en eetstop onderweg en om half 4 zijn we eindelijk in Vigan.
We lopen naar het geboekte hotel en checken in. Even de warme kleren voor wat koelers veruilen en dan op naar de busterminal. Eerst eeuwen in de rij gestaan. Deze mensen kunnen goed bij de gemeente in Nederland werken zo traag zijn ze! Als we eindelijk aan de beurt zijn horen we via een vaag verhaal dat we niet kunnen boeken voor morgen en dat we morgenochtend maar moeten informeren.
We nemen een tricycle terug, scoren een ijsje, Rick neemt een massage en dan lekker naar bed.

Bij de kamer zat ook ontbijt in. Helaas niet veel bijzonders. Twee toastjes met marmalade en koffie. We pakken de tassen weer in en gaan weer naar het busstation. Als we weer in de rij hebben gestaan word er verteld dat de bustijden nog steeds niet bekend zijn en dat we eind van de middag maar terug moeten komen! Grrrrrr.
Vigan is als enige stad bespaard gebleven van de Amerikaanse bommen. Het is een oud koloniaal stadje en ook een World Heritage Site. Het is inderdaad zo, welgeteld 1 straat! Mooie oude huisjes en klinkerweggetjes. De rest van de stad is erg druk, vies en lawaaierig. En wederom op elke straathoek een fastfoodrestaurant. Je moet dan ook echt moeite doen om iets anders te eten als hamburgers!
We nemen nog een kijkje in de grote kathedraal en lopen voor de 3e keer naar het busstation. We boeken een Super Deluxe Bus naar Manila met maar 29 stoelen! Lekker vooruitzicht dus!
Nog een koude koffie gescoord en een sandwiche en de uren volmaken in de lobby van ons hotel.
Nog een leuk weetje is dat er hier ook veel mannen alias vrouwen zijn. Een soort travestieten dus! In Thailand heb je er ook ontzettend veel van en daar heten ze: Ladyboys. De naam hier is: Chick Boy!
Nou wij gaan op weg naar een luxe vooruitzicht namelijk de nachtbus naar Manila!

Sardientjes, Prostituees en een vrieskist

Omdat ik jullie vrije dagen wil besparen voor het lezen van de lange verhalen zal ik het deze keer niet te lang maken.
De laatste dag in Yangon hebben we heel weinig gedaan. We hebben eerst 4 borden vol met lekkere verse broodjes, kaas, pindakaas en vers sap op. Nadat we letterlijk propvol zaten zijn we nog een filmpje op bed gaan kijken en hebben de tassen vliegklaar gemaakt. Om exact 12 uur uitgecheckt en de rest van de middag in de lobby gezeten tot het tijd was om naar het vliegveld te gaan. We kregen de laatste verotte taxi naar het vliegveld en de laatste blikken op Yangon. Op het vliegveld ging het allemaal vrij soepel. Omdat het maar een klein vliegveld is waren we zo door het inchecken en de tassencontrole heen. Even onze laatste kyat geruild voor dollars voor een wat betere rate als in het hotel en nog een kop koffie en thee gedronken. We zouden om 17:45 uur kunnen inchecken maar het vliegtuig kwam pas om 18 uur aankakken en moest nog leeg en schoongemaakt worden. Wij kregen al het gebrek in verband met onze volgende vlucht in Bangkok. Uiteindelijk vlogen we om 18:30 uur weg en waren we maar 5 minuten later dan gepland in Bangkok. We waren supersnel door alle controles heen, tassen gehaald en een stempel van de immigratiedienst. Om 20:30 uur stonden we al buiten een peuk te roken. We konden daarna al inchecken bij Cebu Air. Er werd ook echt specifiek om een uitreisticket gevraagd. Als je dit niet hebt mag je of niet mee, of je bent verplicht ter plekke een duur ticket te boeken. Gelukkig hadden we dit al gehoord en konden wij zonder problemen inchecken. Weer door de immigratiedienst, tassen ingecheckt en neergeploft bij de Burger King voor een lekkere gezonde burger ;)
We hebben nog ruim de tijd voor onze vlucht dus lopen even een rondje en internetten wat. Dan door de controle voor de gate waar ze nu toch echt strenger controleren nu er terreurdreigingen zijn in Thailand. Schoenen uit, door de bodyscan en nog eens extra gefouilleerd. Nog even wachten bij de gate, wat erg lang duurt omdat we inmiddels al bekaf zijn van de lange dag reizen. Om 24 uur mogen we dan eindelijk door de gate, met nogmaals een controle en dan eindelijk het vliegtuig in. Wat een teleurstelling! De beenruimte is zelfs nog minder als bij Air Asia! Dat betekend dat ik zelfs klem zit met mijn benen en Rick ze helemaal niet kwijt kan. Naast mij zit een moeder die zoveel tassen bij heeft dat haar voeten in mijn miniscule beenruimte moeten en haar kind op haar schoot over de leuning heen hangt. Joepie!
Dit is de verklaring voor de sardientjes in de titel! We voelden onszelf als sardientjes in een blik! "Gelukkig" is het maar een korte vlucht van 3,5 uur. We doen beiden geen oog dicht.
Om 5 uur lokale tijd (1,5 uur later dan in Birma, 6 uur verschil met Nederland) landen we eindelijk in Manila. Omdat we iets later zijn dan gepland is ons plekje bij de slurf weg en moeten we een half uur wachten voor we er uit kunnen. De rest gaat zonder problemen. We krijgen een gratis visum van 3 weken, tassen zijn er snel en door de douane gaat zonder problemen.
Als we pesos willen pinnen gaat het even mis. De 4 pinautomaten doen het niet. Sommige zijn leeg en 2 accepteren geen Westerse kaarten. We lopen naar de 4e verdieping maar ook daar kunnen we geen werkende ATM vinden. Dan maar wat dollars wisselen voor pesos. (rate is 55 pesos voor 1 euro)

De eerste 3 taxi's willen de meter niet aanzetten maar bij de 4e hebben we geluk. We gaan op weg naar district Malate, waar we een hotel hebben gereserveerd. We hadden van veel mensen gehoord dat Manila een vieze, drukke en onveilige stad is maar de eerste indrukken zijn goed! Het is schoon en gezellig door de kleurige jeepney's die er rondrijden. Het is een uurtje rijden en aangekomen is er gelukkig al een kamer vrij zodat we meteen ons bed in kunnen duiken.
Om 12 uur zijn we weer in het land der levende en checken even de kamer uit. Hij is vrij klein maar wel een mooi uitzicht en een schone badkamer. Boven is een communal area met de hele dag gratis films, gratis wifi, koffie en thee en banken waar je lekker kan chillen. Hier hangen we wat rond en eind van de middag lopen we naar het grote shopping Mall Robinsons Place bij ons in de straat. Eindelijk een bank gevonden waar we wel kunnen pinnen en lekker geluncht bij Cafe France. Even gebruik gemaakt van de Westerse producten, zoals shampoo en een rugzak voor Rick (die uit India heeft het nu echt begeven)
Ik ga in de apotheek wat reistabletten kopen. Als ik aan de beurt ben en duidelijk heb gemaakt wat ik wil verteld de vrouw me hoeveel 1 pil kost. Maar ik wil een doosje! Nee het verkopen gaat hier per pil. Uiteindelijk kan ik 1 stripje kopen. Dit krijg ik los mee zonder gebruiksaanwijzing of uitleg ervan.
Even een kort stukje over Manila. De stad heeft 11 miljoen inwoners en heet Metro Manila. Het is verdeeld in verschillende districten. Wij zitten in Malate waar de meeste backpackers zitten en dus ook de goedkope hotels. Maar Malate is ook HET district voor het sextoerisme. Ik heb gelezen dat 20% van het sextoerisme bestaat uit kinderprostitutie! Je ziet ook verdacht veel oudere blanken mannen lopen en de meeste ervan hebben een jonge Filipijnse vrouw bij zich. De sexclubs zijn overal in de straat en ook veel karaoke barren met plaatjes van vrouwen aan de deur. Dat zegt al genoeg. We horen in ons hotel dat er gisterenavond een jongen uit het hotel gedrogeerd is door lokals en daarna beroofd. Dat schijnt de meest verkomende manier te zijn van beroven hier. De hele Filipijnen is katholiek en Pasen word hier dan ook groots gevierd. Wij willen een bus gaan boeken op goede vrijdag naar Banaue in het noorden, maar bij ons hotel word al verteld dat dit nog wel eens moeilijk kan gaan worden. We lopen naar een toeristenbureau om te vragen, maar deze is aan het sluiten en gaat maandag pas weer open. Ze raden ons aan om naar het busstation te gaan en daar te informeren. In ons hotel word er verteld dat het hier absoluut niet veilig is. We wagen het er toch op en houden een taxi aan. We treffen Chris. Een oudere man en erg vriendelijk. We moeten meteen onze deuren van binnen op slot doen want het is niet veilig in het donker volgens hem. We rijden door de stad en er hangt inderdaad een aparte sfeer. Erg veel zwervers, bedelaars en heel veel straatkinderen (waar je voor moet oppassen)
Bij het eerste busstation aangekomen moeten wij in de auto blijven en gaat hij informeren voor ons. Helaas vol. De volgende 2 zitten ook vol en de laatste hebben we geluk! Hij loopt met ons mee om een ticket te boeken voor vrijdag. Hier ontmoeten we ook een Amerikaans/Frans stelletje waarmee we afspreken voor het eten. Chris brengt ons terug en geeft ons gelijk zijn nummer en wil als persoonlijke taxichauffeur dienen voor de komende keren in Manila.
We eten met zijn vieren bij een lokaal tentje bij ons voor de deur met super goedkoop eten. De Filipijnse keuken staat zeer slecht bekend en het bestaat vooral uit vet eten en rijst.
Er zijn dan ook maar weinig echte Filipijnse restaurants te vinden. De toeristen die hier komen zijn vooral Japans, Koreaans of Chinees waardoor er veel van dit soort restaurants te vinden zijn. Ze zijn wel gek op fastfood en je ziet dan ook overal de Mac, pizzahut, KFC en lokale fastfood ketens zoals Jollibee, Chowking en Shakey's. Het eten smaakt ons erg goed en Rick doet zich te goed aan het lokale bier; San Miguel. De hele avond drinken en het eten kost ons totaal 580 pesos (10 euro ongeveer)
We willen daarna nog een bar zoeken maar de hele straat zit vol met stripclubs. Overal lopen zwervers, prostituees en bedelende kinderen. Zodra we onze straat uitlopen merken we dat de sfeer ook echt veranderd en het voelt niet helemaal veilig meer aan. Een beetje als s avonds laat door de rosse buurt van Amsterdam, of een verkeerde wijk in Parijs denk ik.
We houden het dan ook snel voor gezien en gaan allemaal terug naar ons hotel om daar nog wat te drinken en dan naar bed.
Na lekker uitgeslapen te hebben (welkom in het land van de hanen) gaan we ontbijten in dezelfde tent. Super goedkoop weer. Even een lokale simkaart gekocht en op ons dakterras gezeten. Tegen de middag besluiten we een rondje te gaan wandelen door de stad. Vanwege "Holy Thursday" is alles dicht. De winkels, restaurants, shopping malls en de straten zijn uitgestorven. We lopen een rondje door Malate en vinden een Chinese fastfood; Chow King. Een bord rijst met kip op en een schaal kroepoek.
We lopen verder naar de beroemde boulevard aan Manila Bay maar helaas zijn ze die aan het verbouwen en staat er een groot hek omheen. Langs het gigantische fortgebouw van de US Ambassade en door naar het Rizal Park. Dit lijkt wel een beetje op Parijs. Veel fontijnen en veel groen. Overal zitten mensen in het gras of te picknicken. Verder naar de oude stad met zijn oude stadsmuur. Deze stad is het zwaarst gebombardeerd in de Wereldoorlog en er zijn meer dan 100.000 mensen gestorven. De stad is herbouwd en ziet er vrij Europees uit. De taal die de mensen spreken hier lijkt ook erg veel op Spaans.
Er is een lokale markt aan de gang, waarschijnlijk vanwege Pasen. Je kan allerlei lokale snacks en prullaria kopen. Toch ben je nog steeds wel een bezienswaardigheid hier. Mensen roepen en zwaaien!
We nemen nog een kijkje in de grote cathedraal met allerlei beelden van een gekruisigde Jezus. Mensen willen dit beeld aanraken of gaan er mee op de foto. In sommige plaatsen in de Filipijnen word nog steeds een kruisiging nagespeeld. Mensen geven zich vrijwillig hiervoor op en het is een hele eer om dit te doen. Je word dan echt met ECHTE spijkers door je handen aan het kruis gepind en gedragen.
Er zijn wat toeristen uit ons hotel die hiernaar toe gaan, maar voor mij hoeft dit niet zo nodig...
Nog een rondje door het park gelopen en over de oude stadsmuur en lopen dan terug. Nog een praatje gemaakt met een bewaker die naast een pistool en handboeien ook Japanse vechtstokken aan zijn riem heeft hangen. Daar kan je harder mee slaan dan met een wapenstok volgens hem...
Bewakers en politie zie je vollop in Manila. Bijna elk gebouw heeft zijn eigen bewaker met pistool of zelfs een shotgun in zijn hand! Het doet mij een beetje aan Guatemala denken!

De volgende dag hebben we de spullen weer gepakt en uitgecheckt. Even relaxen boven en nog een rondje door de stad gelopen. Vandaag is het Goede Vrijdag en het is nog stiller op straat dan gisteren. Even het hotel gezocht waar we geboekt hebben als Thijs en Letty ons komen bezoeken eind mei (ziet er goed uit hoor) en een pizza gegeten bij Shakey's. Bij het hotel nog een filmpje gekeken en voor de laatste keer gegeten bij onze overburen. Wat snacks voor onderweg ingeslagen bij een Japanse minimarkt en om 19:30 uur krijgen we een sms van Chris de taxichauffeur dat hij beneden staat om ons op te halen. Hij brengt ons naar het busstation waar we nog zo'n 1,5 uur moeten wachten tot we de bus in kunnen. Uiteindelijk vertrekken we om 21:45 uur.
De bus rit verloopt aardig. We hebben genoeg beenruimte en de stoelen kunnen ver naar achteren. Altijd even peilen hoe dat gaat in een nieuw land! Een tip voor de volgende rit voor ons is dat we wat extra warme kleren mee moeten nemen. De blazers staan op volle touren in je gezicht en kunnen ook niet uit. S Nachts word het dan ook erg koud. Om 00:30 uur de eerste stop bij een verlaten benzinestation en dan proppen we de gordijnen in de blazers wat een beetje scheelt. Heerlijk zo'n vrieskist!! We zouden om 7 uur arriveren in Banaue maar om 5:15 uur word ineen keihard de radio aangezet in de bus. En inderdaad dit diende als wekker voor iedereen want om 5:30 uur rijden we Banaue in.
We hebben meteen een adembenemend mooi uitzicht over de rijstterrassen! Rick is meteen druk aan het fotograferen en ik word bestookt met taxi's, hotels, tours en bustickets.
We lopen naar ons geboekte hotel die helaas de kamer nog niet vrij hebben. Maar even een ontbijte gescoord en naar de rijstterrassen gekeken die mooi te zien zijn uit het restaurant.
Zodra de kamer vrij is (1 met uitzicht over de rijstterrassen) duiken we nog even ons bed in.
Weltrusten en tot het volgende verhaal!

Bagan, Chaung Tha Beach en luxe in Yangon

Hallo dan daar zijn we weer!
Ik waarschuw jullie alvast dat dit weer een behoorlijk lang verhaal word, maar door gebrek aan internet hebben we tussendoor niks meer kunnen plaatsen!
Na ons eerste nachtje Bagan hebben we volgende morgen lekker uitgeslapen en een "luierdagje" ingesteld met zijn allen. Het ontbijt is weer eens inclusief maar geen dining room. We mogen voor bij de receptie zitten en krijgen toast met pop pop (jam) en oplosthee en koffie.
Onze gigantische was weggebracht wat wel wat gaat kosten. In de meeste landen bepalen ze een prijs per kilo maar hier betaal je per kledingstuk. Ook een paar sokken tellen dus voor 2 kledingstukken. De prijs hier is 300 ks (0,30 eurocent) per item wat ons dus een was van totaal 8 euro opleverd!
We lunchen in een hamburgertent genaamd Weatherspoon. Hier hebben ze de meest lekkere hamburgers ever en heb je meteen je 3 maaltijden (en calorien) voor de hele dag binnen.
Alex, Berb en Jair willen de zonsondergang gaan kijken samen met Rich en Carol (die zitten naast ons in het hotel) en Austin en Chris (allemaal uit de bus naar Bagan) Wij zijn nog steeds lui en slenteren naar het Indiase restaurant om wat te gaan drinken en even te internetten op de wifi. We hebben ook maar wat gegeten aangezien de rest nog niet terug was en schuiven later bij hen aan voor nog een drankje.

Iedereen (behalve wij uiteraard) zou om 5:00 uur verzamelen om de zonsopgang te bekijken. Wij hebben vast ontbeten en fietsen gehuurd bij het hotel. Dan komen Berb, Alex en Jair naar voren want die hebben zich gruwelijk verslapen. We besluiten op hun te wachten om met zijn vijven te gaan fietsen vandaag. Als Alex zich aan het klaarmaken is proberen Rick, Jair en Berb de lokale tabak genaamd Beetlenut. Dit word ook veel in India gebruikt. Het is een noot met tabak gerold in een blaadje. Dit stop je in je mond en dan kauw je er zo'n 10 a 15 minuten op om het vervolgens uit te spugen. Door het tabak kleurt je hele mond rood en overal zie je rode flatsen op straat en mannen met een rood/bruin gebit. Ze vonden het alledrie ontzettend smerig en hebben het niet langer dan 1 minuut binnen gehouden. Alles staat op film dus dat volgt nog!
We hadden er weer eens geen rekening mee gehouden dat het vandaag weekend is waardoor de bank is gesloten. We moeten wisselen want onze kyat zijn op. Bij het hotel krijgen we een koers van 760 ks per dollar terwijl het normaal iets van 815 ks is.
Als iedereen klaar is gaan we op pad. Het is inmiddels al flink heet.
Ik zal eerst een klein stukje vertellen over Bagan, de meest toeristische attractie in Birma en mooier dan Ankor Wat, schijnt.
Het is zo'n 40 vierkante km groot en bevat meer dan 4400 tempels die eeuwen geleden gebouwd zijn.
Het ligt centraal gelegen in Myanmar en het heeft slechts 230 jaar geduurd voordat alle tempels gebouwd zijn. Het is jarenlang een gigantische stad geweest en het enige wat nu nog over gebleven is zijn de honderden tempels. Wat het zo bijzonder maakt is dat je de tempels alleen kan bezoeken op de fiets over de zand en keienwegen of per paarden of ossenkar. Doordat er ook nog relatief weinig toeristen in Birma zijn kan je gemakkelijk vele tempels bekijken zonder een andere toerist te zien.
We beginnen met een redelijk goede asfaltweg om het dorp uit te fietsen en meteen zien we een paar flinke tempels staan. De eerste is de meest toeristische tempel waar je dan ook gek word van alle verkopers. Ik heb weer slim een korte broek aan gedaan waardoor ik niet de tempel in mag. Gelukkig kan ik Berb haar sjaal lenen en die om mijn benen binden waardoor ik er als een idioot bij loop maar wel naar binnen mag. We fietsen door een veld en klimmen op een ijzeren toren waarvandaan we meteen een mooi uitzicht hebben over de tempels. Helaas doordat het zo heiig is kan je niet heel ver kijken.
We fietsen door naar het volgende punt. Bagan is verdeeld in verschillende gebieden. Het eerste is het dorp waar wij slapen Nyaung U daarna krijg je The North Plain met tempels, dan volgt Old Bagan met de oude stadsmuren, New Bagan, Central Plain, South Plain en nog wat tempels rond een dorpje.
We fietsen door oud Bagan waar we Austin en Chris tegenkomen. Helaas ontdekt Jair dan zijn eerste lekke band. Hij springt bij Rick achterop en we stoppen bij een van de vele bandenplakkers onderweg. Het kost 500 ks per gat om je wiel te laten repareren. We drinken meteen even wat en als Jair weer kan fietsen we door. Onderweg valt Alex zijn ketting er nog af. Gelukkig is Chris handig en ligt hij er snel weer om. We maken nog een stop bij een super hoge tempel waar we met onze blote voeten over de gloeiende hete traptreden naar boven moeten klimmen. Maar het uitzicht is de moeite waard!
Inmiddels is iedereen wel hongerig. Drinken kan je overal kopen langs de weg maar eten kan maar op 2 plaatsen. In New Bagan of in het dorpje. We fietsen door naar New Bagan en als iedereen kletsnat en doodmoe daar komt staat de koude starcola al klaar! Austin en Chris gaan met een gids een verborgen grot verkennen. Wij lunchen wat en wachten tot ze weer terug zijn. Inmiddels heeft zich een groepje kinderen om ons heen verzameld die eerst leuk een praatje beginnen aan te knopen. Where you from? Hello! Minglaba! Als het ijs gebroken is komt de echte reden te voorschijn. Do you have perfume for me? Can you give me some money? Al snel worden ze erg irritant en vind niemand het meer leuk.
Zodra de mannen terug zijn springen we op de fiets, en dan ontdenkt Jair zijn tweede lekke band! De kinderen willen achterop bij ons om mee te liften naar de stad toe. Maar niemand heeft hier echt trek in. We lopen naar een fietsenmaker en laten Jair zijn band maken. Als we weer onderweg zijn kijk ik achterom en mis ik Rick! Ik fiets terug om hem te zoeken en dan blijkt dat hij zijn slot niet open kreeg. Vervolgens toen hij wilde wegfietsen viel ook zijn ketting eraf. Nu dat allemaal gemaakt is willen we richting het dorp fietsen, de zonsondergang bekijken en snel terug voor het donker word zonder licht!
Helaas krijg ik daarna een klapband. Ik mag een stukje bij Rick achterop tot een fietsenmaker. Mijn hele band is geklapt. Hij maakt het gat maar kan de band maar iets oppompen anders klapt hij weer. Wij besluiten dus maar terug te fietsen en de rest gaat wel zonsondergang bekijken, die ze overigens die dag ervoor hadden gemist.
Wij leveren snel de fietsen in en nemen een lekkere koude douche. Als de rest terug is hebben ze onderweg nog een Nederlander ontmoet die mee wilde eten vanavond. Erik neemt een vriendin en een Duits meisje mee. Carol en Rich onze buren zijn ook van de partij, dus we hebben een gezellige club waarmee we lekker decadent Italiaans gaan eten.

We hadden van Erik een tip gehad dat er ook mountainbikes te huur zijn hier. Wij verdenken het hotel ervan de banden te hard op te pompen dat ze door de hitte klappen en de fietsenmakers onderweg, dat ze scherpe dingen op de weg leggen. Heel toevallig heeft iedereen van de groep al 1 of meerdere lekke banden gehad in de buurt van een fietsenmaker.
Rick en ik gaan op zoek naar mountainbikes en na wat rondvragen komen we in een schuurtje terecht waar een stuk of 15 mountainbikes staan helemaal onder het stof.
De mijne is meteen goed, een lekkere stevige fiets met 18 versnellingen. Terug bij het hotel om te gaan ontbijten word er meteen rond onze fietsen gelopen en even overal aan gevoeld. Ze vinden het prachtig! De rest is net pas wakker dus we besluiten om samen vast te gaan voor de ergste hitte uit. Als we net het dorp uitfietsen komt Rick erachter dat zijn zadel los zit en steeds naar beneden schuift. Terug gegaan naar de schuur en een nieuwe uitgezocht. Weer 10 meter verder komt hij erachter dat de trapper los zit! Weer terug en 3 maal is scheepsrecht en kunnen we op pad. Het is al flink heet, stoffig en we voelen meteen onze niks gewende kuiten al. We stoppen meteen maar bij de eerste tempel en crossen meteen maar door het veld in plaats van over het pad. Heerlijk die mountainbikes! We beklimmen de tempel en even uitpuffen en van het uitzicht genieten. De volgende tempel ziet helemaal zwart van de vleermuizen van binnen en het stinkt enorm. Nog een uitzichtje bekeken en verder over het zandpad naar nog een trappentempel. Deze is nog hoger dan de andere en ook hier weer even uitpuffen en wat foto's nemen. We besluiten vandaag off road te fietsen en nemen een zandweg en fietsen dwars door een veld. Er zijn wat minder tempels hier en amper tot geen toeristen. We stoppen bij een tempel om wat te eten maar helaas alleen drinken te koop. We bekijken de tempel even die schitterende oude muurschilderingen van binnen heeft. We gaan verder en komen op een weg die helemaal vol ligt met zand. Op sommige stukken zo diep dat je helemaal vast staat met de fiets en een stuk moet lopen. We fietsen door het veld, over de zandwegen, door kuddes koeien en schapen met hun herders en komen weer een tempel tegen. Helaas hier ook geen eten te krijgen.
Deze tempel is in opdracht van een koning gebouwd die wilde dat de bakstenen helemaal strak tegen elkaar liggen. Als dat sommige metselaars niet lukten werden hun handen afgehakt...
Op vele stukken is dit metselwerk nog te zien. Sommige stukken zijn herbouwd na de aardbeving in 1975. We checken even of we de goede kant op fietsen voor het dorp. Helaas! We moeten de hele zandweg weer terug en dan nog een kwartiertje verder fietsen. Een half uur later komen we kletsnat van het zweet met rooie koppen aan in het dorpje. Het eerste beste restaurant ploffen we neer voor wat koude drankjes en een bord rijst en de overheerlijke tomatensalade hier (aanrader Rob)
Als we een beetje afgekoeld zijn willen we terug naar het hotel. Rick zit bijna tegen een oververhitting aan dus we houden het voor gezien vandaag! Het eerste stuk is nog steeds zandweg, dan een klein stukje keienweg en eindelijk komen we op heerlijk asfalt terecht. De weg naar het dorp loopt af dus alleen maar de remmen in te houden en binnen een half uur zijn we bij de kamer waar de koude douche op ons wacht! We eten weer met het vaste groepje van ons, Carol en Rich en Berb, Alex en Jair.

Vanavond gaan we met de bus terug naar Yangon dus we hebben besloten om niet te gaan fietsen aangezien we dan niet meer kunnen douchen. Jair, Rick en ik lopen naar de bank om wat dollars te wisselen tegen kyat. De tassen ingepakt en uitgecheckt en naar de bookshop gelopen om onze boeken te ruilen. Even een sandwiche gescoord en wat nieuwe kaartspelletjes geleerd en nog een lekkere Weatherspoon burger gescoord als avondmaal. Afscheid genomen van Rich en Carol. De rest heeft besloten ook vanavond naar Yangon terug te gaan.
We hebben inmiddels weer wat nieuwe dingen geleerd over de aankomende verkiezingen. Dit zijn namelijk niet de landelijke verkiezingen. Maar de provinciale. De staten zijn vanaf vorig jaar al aan het stemmen. Er zijn 2 partijen, namelijk de Generaal en De Lady. De jongen vertelde dat Bagan vorig jaar al aan de beurt is geweest en dat uiteindelijk de generaal met 90% van de stemmen heeft gewonnen?
Je kan dus al goed merken hoe eerlijk die verkiezingen zijn! Een aantal staten gaat 1 april stemmen en de Lady is bezig met een tour door het land. De echte landelijke verkiezingen worden gehouden in 2015. Dan pas is het afwachten wie er gaat winnen en of het land zal kunnen veranderen.
Er is een gebouwtje tegenover ons hotel waar je spulletjes kan kopen van de Lady. We hebben maar een t-shirt gekocht als aandenken.
We kunnen bij ons hotel op de bus stappen. Om exact 18:00 uur rijd onze bus voor. Tassen in het ruim waar een mandje met levende kippen al in staat! Deze keer staat de karaoke dvd op standje gehoorbeschadiging.
Elke 8 stoelen heeft 2 grote basboxen boven zich hangen en de hele voorkant van de bus is opgeleukt met neonlampen. Elk lampje in de bus knippert in rood, groen of geel. Een echte discobus dus...
Ik heb weer eens geluk. De hendel waarmee je je stoel verzet is afgebroken waardoor ik de hele weg kaarsrecht mag zitten! Rond 20:00 uur hebben we een kleine stop om naar de wc te gaan of wat eten te kopen. Daarna rijden we door tot 24:00 uur waar er gelukkig wat mensen uitstappen zodat Rick en ik verhuizen naar 2 betere stoelen. We maken nog een stop om 1:00 uur en als we om 1:30 uur eindelijk verder gaan kunnen we, nadat ik mijn achterbuurman de mond heb gesnoerd, een beetje slapen.

Om 4:00 uur dezelfde morgen arriveren we al in Yangon. Het laatste stuk was over de nieuwe snelweg wat erg snel ging. Wij willen meteen door naar het lokale busstation om vanaf daar een bus te zoeken die ons naar Chaung Tha Beach brengt. De rest blijft in Yangon. Afscheid genomen en 2 hele gezellige weken gehad met elkaar.
Er komt meteen een taxi leger naar ons toe zodra we uitstappen en de eerste chauffeur wil 8000 ks per persoon hebben. Hij zakt dan meteen al naar 10.000 totaal als we weigeren. Als we akkoord gaan en naar zijn auto lopen zien we dat er al iemand in zit. Dus geen 10.000 ks vriend! Hij gaat akkoord voor 8.000 totaal. Het meisje wat er in zit blijkt voor haar zelf 8.000 te hebben afgesproken. Als ze erachter komt dat wij maar de helft betalen word ze flink pissig, maar de chauffeur geeft geen krimp. Als je alleen reist is het volgens hem heel normaal dat je net zoveel betaald als 2 mensen die samen reizen???
Als wij er ook tegen in gaan houd hij op een gegeven moment maar zijn mond en is het einde discussie.
Aangekomen bij het busstation zoeken we een kerel die buskaartjes heeft. Hij wil 10.000 ks per persoon hebben voor een lokale bus met een stoeltje in het gangpad. Niet wijs zeker! Even verder gezocht en een bus voor 9.000 ks gevonden met een "normale stoel"
Om 6:00 uur vertrekken we. Rick heeft even de beste stoelen uitgezocht met de "meeste" beenruimte. De achterbank is volgestouwd met zakken rijst en grote tassen met van alles en nog wat. Naast mij in het gangpad ligt een grote gasfles van zo'n 1,5 meter lang dus we kunnen weer eens geen kant op met onze Hollandse benen! Er zit een groep Birmese jongeren in de bus bij ons die ook naar het strand gaan.
Degene naast mij ziet er wagenziek uit. Als ik hem reispillen aanbied is het ijs meteen gebroken en beginnen ze te kletsen, vinden Rick ERRUG handsome en we wisselen van MP3 speler om elkaars muziek te luisteren. Een korte rook en plasstop. De knecht van de buschauffeur gaat even lekker gehurkt naast de bus voor mijn neus zitten poepen en staat op zonder zijn kont af te vegen. Lekker hoor!
Nog een controle postje waar ze ons paspoort willen zien en zonder problemen verder. Ik zal jullie de ellenlange verhalen besparen over de verschrikkelijke zand, stof en keienwegen waar we aan 1 stuk door over hebben gereden. Er is geen airco waardoor de ramen openstaan en we aan het eind wit zien van het stof. Nog even een lunch stop van 10 minuten en daarna door de bergen, over half ingestorte bruggen, door dorpjes met houten en bamboo hutjes en gekapte bossen en dan eindelijk komen we helemaal bezweet om 12:30 uur aan in Chaung Tha. Gelukkig hadden we al een kamer geboekt dus we kunnen meteen de douche in wandelen. Klein nadeel is wel dat er alleen tussen 18:00 en 06:00 uur stroom is. Geen licht en geen fan in de tussentijd. We lunchen wat bij het restaurant voor en Rick gaat een tukkie doen terwijl ik de kamer uit zweet. Terwijl ik op bed zitten horen we een groter nadeel. Door luidsprekers als in een Moskee is een monnik aan het bidden. Het gaat de hele middag door en het klinkt keihard! We eten bij ons voor en ontmoeten een Nederlander genaamd Andre. Hij heeft nog een mooie theorie over de verkiezingen. Hij denkt dat de generaals al jaren in het investeren zijn in stukken grond in Birma. Waarschijnlijk laten ze de verkiezingen winnen door de Lady, en als het land opengaat voor toerisme lopen ze helemaal binnen met hun dan gebouwde hotels en toeristenvoorzieningen.
Hij verteld ook dat het land dus verdeeld is in meerdere staten. Jaren geleden is er een verbond afgesproken dat de staten zelfstandig zouden mogen worden, maar dit is nooit gebeurd. Door de harde hard van de generaal durfde er niemand in opstand te komen. Hij zegt dat als de Lady het voor het zeggen krijgt, de staten waarschijnlijk in opstand gaan komen voor de zelfstandigheid van hun staat en dat er hierdoor misschien wel een grote oorlog uit zou kunnen breken. Ik ben er nog niet goed achter wat nu het beste is voor het land. Maar we volgen de verkiezingen de komende jaren!

De volgende morgen worden we gewekt om 5:00 uur door de monnik. De fan heeft de hele nacht zijn gebid overstemd maar deze gaat om 5 uur uit waardoor je hem weer goed hoort. Inmiddels bloedheet in de kamer, oordoppen in, kussen over ons hoofd en nog 2 uurtjes kunnen redden. We hebben een super lekker ontbijt gehad hier met zelfs een pannenkoek erbij! We hebben meteen maar gevraagd om een andere kamer. We kunnen voor dezelfde prijs in een houten bungalow waar je de monnik niet zo hard hoort en die de hele dag in de schaduw staat! We horen dat ze aan het bidden zijn in het klooster vanwege het aankomende waterfestival en het Birmees Nieuwjaar. Het festival is van 16 tot en met 22 april en tot die tijd zullen ze non stop, dag en nacht live door de speakers bidden. Heel fijn!
Het strand voor ons hotel is nogal vies, geen schaduw en stampvol lokals. We hoorden dat er wat verderop wel een mooi strand was dus daar lopen we heen. Het is een behoorlijke wandeling van zo'n 3 kwartier. Daar aangekomen is het strand wat beter en helemaal leeg. We hebben een houten hutje met schaduw gevonden en chillen daar een beetje. De zee ligt vol rotsen en er staat een harde stroming dus jemoet wel uitkijken als je gaat zwemmen. We eten bij het enige restaurantje daar met rijst en soep en krijgen als cadeau een kokosnoot. We besluiten meteen maar dat we toch een dag eerder naar Yangon willen gaan en ons dan een beetje verwennen met een wat luxer hotel. Gelukkig krijgen we ons geld van de laatste nacht nog terug na een goede smoes gebruikt te hebben.

We laten de receptie bellen naar een aantal hotels uit de LP. Deze zijn ook weer eens verdubbeld in prijs. Helaas zitten de eerste 6 a 7 hotels vol. Een aantal met zwembad waar je extra voor moet betalen vind ik niet de moeite waard! Uiteindelijk ben ik overstag gegaan en hebben we het meest luxe en dure hotel geboekt in Yangon. We hebben toch nog bijna 500 dollar kunnen uitsparen hier en daarnaast hadden we al 500 euro minder meegenomen dan ons werkelijke budget. Ik ga jullie niet vertellen hoeveel de kamer kost want dan schaam ik me dood! Ik moet nog even aan het idee wennen om zoveel geld uit te geven na zolang op de kosten te letten maar het mag wel voor een keer denk ik....
Vandaag gaan we met Nico op stap. Een Duitse steward bij Lufthansa. We nemen een aantal sandwiches mee en lopen een half uur naar de ferry. We nemen een oud vissersbootje naar het White Sand Island. Klinkt geweldig niet? Ja zo klinkt het wel maar is het niet.. Het is een eilandje van zo'n 30 bij 50 meter vol rotsen, stenen en dood koraal. Geen bomen maar wel een stupa. Een klein hutje waar je snorkels kan huren. Die huren we en meteen teleurgesteld door de zandbodem, rotsen en 3 vissen die we zien.
Wat wel grappig is, is dat we de broers zien van het hotel in Kalaw waar wij de trekking hadden geboekt! Ze waren ook op vakantie (van ons geld waarschijnlijk)
We hebben een beetje gelegen en gekletst met Nico en de boot terug genomen. Terug over het strand gelopen waar we een zebra tegenkwamen! Een echte zelfs nog!
Het strand ziet zwart van de Birmezen in rubberen bandjes, omdat ze niet kunnen zwemmen, op fietsen of op de paarden. Er word heel wat naar ons gezwaaid, geroepen en foto's gemaakt.
Samen met Nico gegeten en weer een nieuw kaartspel geleerd.

De volgende dag weer met Nico op pad. Deze keer naar een wat groter eiland. Nu moesten we met een gammele, houten kano zonder bankjes, zodat je gehurkt moest zitten, naar de overkant. Het strand is van dichtbij helaas wat minder mooi als we dachten en ligt vol met wier, kokosnoten en stinkt ongelofelijk naar vis die overal te drogen ligt om te verkopen.
We lopen het hele eiland rond en vinden een grote baai voor ons alleen. Samen met Whitie onze nieuwe vriend de hond. Lekker gezwommen en een beetje liggen lezen in de schaduw van een boom. Als we willen eten is er een tentje. Met handen en voeten en de reisgids erbij kunnen we rijst bestellen. We krijgen kale rijst gebakken in de wok met weinig smaak eraan. Meteen komen alle kinderen om ons heen staan en zijn erg nieuwsgierig. Een goed foto momentje dus!
De vissersman laat ons helaas een behoorlijk bedrag afrekenen voor het eten en zelfs voor de kokosnoot moeten we 1000 ks betalen! Net zoveel als voor het bier?
Als we terug gaan naar onze baai komen er wat andere kinderen vlak achter ons zitten bij onze rugzakken. Die houden we maar even dichtbij ons en gaan om de beurt zwemmen want we vertrouwen ze niet helemaal. Tot overmaat van ramp zitten er wat andere kinderen op de heuvel in de struiken stenen naar ons te gooien. Als Nico er heen rent zijn ze natuurlijk meteen weg. Dan hebben we het wel een beetje gehad. We nemen nog een kijkje bij de stupa en nemen dan de kano terug naar het vaste land. Afscheid genomen van Nico die morgen terug gaat naar Yangon en dan ons bed in.

Onze laatste dag lopen we weer naar het verlaten strandje. Helaas is het bewolkt en behoorlijk winderig vandaag. Weinig zon en hoge golven. We eten wat op het strand, krijgen een GRATIS kokosnoot en lezen een boekje en sjokken dan het hele eind terug naar ons hotel. De tassen weer klaargemaakt voor vertrek en voor de laatste keer een portie verse garnalen op.

Gelukkig vertrekt onze bus pas om 10:00 uur zodat we nog rustig kunnen ontbijten en even relaxen. Als het goed is hebben we een aircobus besteld. Even afwachten dus.
Om iets voor 10en is onze bus er en het is inderdaad een airco bus met ruime plekken jippie!!
De lokale jongens achterin de bus zijn erg nieuwsgierig naar ons en blijven maar zwaaien. De rit is gelijk een stuk aangenamer door deze bus. Hoewel het nog altijd erg frusterend is dat je over een stukje van net 200 km maar liefst 7 uur doet. De gebruikelijke stops zitten er weer in, maar wij waren voorbereid door een chicken sandwiche mee te nemen vanuit het hotel. Het laatste stuk voor Yangon zit een grenspost. De knecht van de buschauffeur (die is er in elke bus) zegt ons de gordijnen dicht te doen zodat we niet gecontroleerd worden. Voelt gelijk als een illegale aan!!
Helaas veranderd de bus (zoals altijd) op het eind weer in een soort buurtbus en zet iedereen netjes af waar hij wil zijn, behalve natuurlijk de toeristen die gewoon uit moeten stappen op het eindpunt. Weer even lastig om een taxi te vinden die ons voor een normale prijs wil vervoeren en uiteindelijk belanden we in een aftanse bak die ons naar ons hotel brengt. Het voelt een beetje gek om daar als budget toerist met een backpack op je rug in een poepiesjiek hotel aan te komen. Het is wel echt SUPER LUXE! De kamer is zoals het in een luxe hotel hoort te zijn met een groot balkon, het meest zachte bed ooit, een flatscreen met buitenlandse zenders, een regendouche en een minibar.
We eten lekker luxe in het hotel, waar alleen met dollars betaald moet worden (denk aan Eurpese prijzen) en nemen een kijkje in de rest van het hotel. Barren, restaurants, live muziek, wifi en verschillende lounge gedeeltes. En uiteraard een zwembad!!
De volgende morgen doen we ons erg te goed aan het heerlijke ontbijt (zoiets als een brunch bij van de Valk) en gaan we de rest van de dag bij het zwembad liggen!
Morgen om 12 uur uitchecken en richting vliegveld. Om 17:55 uur hebben we een vlucht naar Bangkok, daarna 4 uur overstap tijd en door naar Manila! Een nieuw land, nieuwe kansen!
Misschien nog een leuk weetje, vast ook wel bij jullie op het journaal geweest, maar de Lady heeft de lokale verkiezingen gewonnen met maar liefst 99% van de stemmen!
Nou mensen wij gaan nog even genieten van de zon en de luxe en we spreken jullie weer in de Filipijnen! 

Kalaw en een trekking naar Inle Lake

De laatste ochtend in Mandalay worden we weer eens gewekt door gezang (sorry maar het is niet om aan te horen) zoals elke ochtend. De schoonmaakjongens denken dat ze de nieuwe voice of Birma zijn!
Ook is het bloedheet. We hebben dan wel een airco alleen werkt de stroom nooit! We hebben nog geluk dat ons hotel boven een generatorshop zit waardoor ze vaak de fan wel aan de praat houden.
We ontbijten en pakken de laatste spullen in. We zetten wat foto's en een verhaal online in ons favoriete Europese restaurant en kijken nog een filmpje in de lobby van ons hotel. Onze pick up zou er tussen 16:30 en 17:00 uur moeten zijn. Om 17:15 nog steeds niks en Rick gaat informeren bij het reisbureau. No problem, he is coming! Om 17:30 komt er een pick up voorrijden. Het is een gratis pick up en we mogen er niet veel van verwachten maar ok... Het is dus een pick up auto met een laadbak zonder banken. We mogen op het ijzer zitten. Na een half uur langs andere hotels rijden zitten we letterlijk vol. Maar liefst 18 man achterin plus 18 grote backpacks. Iedereen zit letterlijk in elkaar gevouwen. Er zitten nog wat locals op het dak om het af te maken. Na een helse rit zonder gevoel in men onderlijf zijn we na 3 kwartier op het busstation. We kopen wat snacks voor onderweg en zoeken onze bus. Airco bus is ons beloofd. Wat we zien is een oude lokale bus met plastic ramen en doorgezeten stoelen. De airco is ver te zoeken. Voor de verandering geen karaoke maar een leuke Birmese film word aangezet. Zo hard dat zelfs met je I Pod in op de hardste stand je het nog goed kan horen. Altijd apart.. Een bus uit het jaar 0 maar wel met een gloednieuwe dvd speler en tv. En zeer goede boxen... Helaas voor ons hadden we ons goed voorbereid op een koude airco met warme kleren en is het dan ook bloedheet in de bus. Mijn voorbuurvrouw jenst meteen haar stoel op ligstand waardoor mijn benen nergens meer heen kunnen. En tot overmaat van ramp zitten we op de wielkast die al onze beenruimte wegneemt! Gelukkig is het "maar" 6,5 uur rijden!
We hebben via ons hotel al telefonisch een guesthouse gereserveerd dus dat is gelukkig wel een goed vooruitzicht. De weg in het begin is nog aardig te doen maar zodra we de stad uit komen is het verschrikkelijk. Hele stukken geen asfalt maar gewoon zand en stof met keien. We bonken alle kanten op. Na 2 uur rijden hebben we een stop waar alle bussen stoppen en ze met tuinslangen de motors afkoelen. We zien tot onze verbazing dat alle bussen die er stoppen gloednieuw zijn met airco's en ons busje staat er een beetje zielig bij. Stelletje hufters bij het reisbureau! We ontmoeten 2 andere backpackers die slechte dingen hebben gehoord over ons hotel maar willen niet echt kwijt wat het is..We rammelen weer verder in ons bussie en om 24 uur nog een stop. Rick heeft binnen no time een groepje lokale jochies om zich heen die zich vermaken met muziek van zijn I Phone. En raad eens wat hun favoriet is? Juistem! Echte hardcore! Het laatste stuk is dwars door de bergen heen waar de weg nog erger is dan voorheen, Geen vangrail maar een rijtje stenen (wat waarschijnlijk ook echt de bus tegen houd als we er doorheen gaan...) We zien weer hele stukken in brand staan langs de kant van de weg net als in Thailand. Om 1:30 uur zijn we eindelijk in Kalaw waar een jongen ons op staat te wachten die met ons meeloopt naar ons hotel. Golden Lily Guesthouse. We duiken meteen ons bed in!

Om 9:30 uur zijn we weer in het land der levenden en te laat voor het ontbijt. Gelukkig mogen we nog ontbijten als we het vragen. Op de veranda voor onze kamer word het gebracht. Brood met roerei en koffie en thee. Golden Lily is een familie guesthouse die bekend staat in de LP waar ze goede gidsen hebben voor trekkingen. Meteen komt een van de broers naar ons toe om ons te vertellen over de trekkingen. Hij laat foto's zien en de kaart met de route erop. Het is een 2 daagse trek van Kalaw naar Inle Lake en de backpacks worden met een auto naar een hotel gebracht. Het is aardig aan de dure kant dus we twijfelen even waarop de man meteen een beetje geirriteerd raakt. Even later is hij terug met een kleine korting waarop we besluiten om het toch te doen. We boeken nog een nacht en gaan morgen beginnen. Onze kamer is wel ok. Helemaal van hout. De badkamer is wat minder en vol met schimmel.
We lopen een rondje door het kleine dorp over de lokale markt. We eten een Indiaase samosa en een pannenkoek met suiker en gaan weer terug naar onze kamer voor een boekje en lekker chillen op de veranda. S Avonds eten we in een redelijk sjiek restaurant en pakken onze tassen voor de trekking. Ik ben nog doodop van de busreis dus het is vroeg bedtijd voor ons!
Op tijd opgestaan om te ontbijten. We moeten allemaal in een pick up (deze keer hebben ze er gelukkig matrassen ingelegd) en worden naar een beginpunt gebracht. De totale groep bestaat uit 2 Zwitserse jongens, een Frans stelletje, 2 Franse meisjes, een Spanjaard, 1 Nederlands/Amerikaan en 4 Nederlanders waaronder wij. Er gaan 2 gidsen mee. Niet zoals beloofd de bekende broers uit de LP maar 2 lokale mannen. Mr Eddy en Mr Memmet. Aangekomen op ons startpunt moeten we ons zelf in 2 groepen splitsen en ieder een gids kiezen. Wij zitten bij Jair en Berb (Nederlands) Alex (In Nederland geboren maar woont nu in Boston) en Antonio (Spanje) met onze gids Mr. Eddy.
We gaan beginnen aan de trek van totaal 33 km in 2 dagen. De omgeving is gortdroog en lijkt meer op een woestijn. De paden zijn superstoffig waardoor iedereen binnen no time rood en geel ziet. We stoppen na 1,5 uur lopen bij een klein Pao dorpje voor thee. De kleine kinderen zijn erg nieuwsgierig en verlegen maar al snel heeft Jair ze spelletjes geleerd en gekke bekken trekken geleerd.
Antonio heeft zich inmiddels ontpopt als fotograaf en blijft steeds achter om foto's te maken waardoor de hele groep weer op hem moet wachten. Na een stuk verder lopen komen we bij een groep waterbuffels met jonkies. Rick, de gids en ik lopen voorop en we moeten dwars door de kudde heen. Als ik naar rechts kijk zie ik in een flits een grote waterbuffel, met nog grotere hoorns, onze kant op rennen. Mr. Eddy maakt zich groot om hem weg te jagen wat weinig effect heeft en Rick en ik rennen allebei in angst een andere kant op. Gelukkig is niemand geraakt en rennen we met de hele groep er snel langs voordat er een nieuwe aanval kan plaats vinden. We hebben even goed de schrik te pakken! We steken een droge rivier op en zien dat Alex, Berb en Antonio nergens te zien zijn. Rick, ik en de gids wachten en Jair loopt terug om ze te zoeken. Dan komen ze via een andere weg te voorschijn en is Jair weg! De gids gaat hem zoeken en na 15 minten is iedereen gelukkig weer bij elkaar. Alex zijn rugzak is kapot en Antonio zijn sandaal heeft het begeven. Gelukkig is Jair de redder in nood met duc tape.
Na nog een uur lopen zijn we op de lunchplek in een ander dorpje. Meteen de blaren even bekeken en dan is het eten er al. Noodles en groenten en fruit. Het drinken moet je zelf kopen. Na het eten mogen we nog even relaxen en we gaan om 15 uur vertrekken volgens afspraak. Antonio is nergens te vinden! Mr. Eddy zoekt het hele dorp af en eindelijk kunnen we gaan als de twee weer terecht zijn. Ik ben inmiddels al flink verbrand en Rick begint ook aardig te kleuren.
We vervolgen onze tocht door rijstvelden, garlic velden en komen mensen tegen die op het land werken of bezig zijn met de waterbuffels. Nog een aantal keer rusten in de schaduw van de bomen en in het laatste dorpje zit nog een andere trekking groep met 2 Nederlanders erin waar we wat mee drinken. De meisjes vertellen dat ze uit het Golden Lily zijn gegooid! Ze bleken ergens anders te hebben geinformeerd voor een trekking en zijn gevolgd door de jongens uit het hotel. Hierdoor moesten ze ineens meer betalen voor de kamer. Toen ze dit weigerde werden ze uitgescholen voor hoeren (sorry voor het taalgebruik) en zijn ze zonder te betalen vertrokken!
Als het donker begint te worden lopen we nog een klein uurtje totdat we bij onze overnachtingsplek zijn: een klooster! In het klooster zijn de slaapplekken per groep verdeeld door doeken en wij 6en liggen bij elkaar. Er zijn totaal zo'n 30 man in het klooster. De bedden zijn matjes op de grond. De douche (anders dan wat ons is verteld bij Golden Lily) is een waterput waar je water uit kan halen en over je heen kan gooien. De put is nogal smerig en het water is echt steenkoud! De wc's wil ik niet eens over praten... Eten doen we buiten het klooster in een overdekte binnenplaats. We krijgen rijst, groenten en salade. De gids van de andere groep komt bij ons zitten en doet zich te goed aan het rijstbier van Jair. Binnen no time is hij stomdronken en erg vervelend. Berb en ik gaan nog wat drinken kopen in een shopje net buiten het dorp en Mr. Eddy loopt met ons mee.
We gaan vroeg naar bed na een lange en vermoeiende dag. Er is geen stroom in het klooster maar voor de toeristen laten ze een generator draaien van 18:00 tot 20:00 uur.

Na een slechte nacht met een huilende hond, snurkende mensen, harde bedden met weinig dekens worden we om 5:30 uur gewekt door de biddende monikken. Ontbijt is om 7:00 uur met pannenkoeken. Na het tandenpoetsen vertrekken we als laatste groep om 8:00 uur. Eerst moeten we de hoofdkmonnik nog bedanken. We geven allemaal een kleine donatie en hij bid voor onze veilige terugreis.
Het eerste stuk is voornamelijk over een weg door dorpjes heen met zwaaiende kinderen. We stoppen nog even bij een klein winkeltje om wat water te kopen. Het is minder warm vandaag gelukkig maar de blaren doen flink pijn! Een korte rustpauze onder een grote boom en het laatste stuk over een modderpad. Mr. Eddy en ik lopen een flink stuk voorop waardoor ik hem kon vragen te vertellen over het leven in Myanmar. Hij verteld alles van het hele begin tot aan nu. De generaals die de macht grepen. De Lady die hier tegen in ging en daarvoor 23 jaar opgesloten werd. De general die de mensen onderdrukte. Er konden geen Birmezen mee op de trekking. De gidsen waren bang dat er toertisten gingen vragen naar de politiek waardoor hun verlinkt warden aan het leger en dan gestraft werden. Ze namen alleen hill tribe mensen mee die wel te vertrouwen waren. Niemand mocht een tv of radio hebben. De mensen die een sateliet hadden zodat ze ook nieuws uit de rest van de wereld konden ontvangen werden gestraft. Vorig jaar mochten de mensen voor het eerst stemmen (helemaal anoniem) en is er massaal gestemd op een democratische partij onder leiding van de Lady. Ze is nu weer vrij en minister president. Helaas is de generaal er ook nog steeds en nog steeds de hoogste leider. Maar er zijn duidelijke veranderingen en de mensen worden niet meer zo erg onderdrukt en zijn minder bang.
Heel bijzonder om dit allemaal te horen. Na een lange tocht over rotsen en modderpaden zijn we dan eindelijk bij de ferry! We krijgen hier nog een lunch en lopen naar onze boot. Eerst moeten we de 5 dollar p.p. betalen voor entree van het Inle Lake en dan mogen we op onze longtailboot. Hier staan wat stoelen in en we beginnen de tocht. Eerst over de kanalen langs dorpjes, vissers en over dammen. We maken een stop bij een zilver en goudshop en daarna nog een bij de Longnecks. Antonio die gespecialiseerd is in hill tribes verteld mij dat alleen de vrouwen van dit volk (Karen Volk) die op volle maan worden geboren de eer krijgen om met de ringen om hun nek te lopen. Elk jaar word er een ring bij geplaatst die hun schouders naar beneden drukt waardoor de nek langer word.
Dit word alleen gedaan vanwege de "schoonheid" van de lange nek.
Nog een stuk over het kanaal en we varen eindelijk het meer op. Giga groot helaas zitten we in het verkeerde seizoen waardoor we niet eens de overkant kunnen zien door alle rook en mist die er hangt. We zien vele vissersboten, boten vol locals en dorpjes op palen. Als we aan de overkant aankomen brengt Mr. Eddy ons naar ons hotel. De andere hebben een ander hotel wat later vol blijkt te zitten. Antonio heeft nog wel plek maar Jair, Alex en Berb komen naast ons zitten. Het dorp waar we slapen heet Nyaung Swe en is aan een van de kanalen die naar het meer lopen. We hebben een mooie kamer met tv en koelkast, een badkamer met bad en een zitje voor onze deur.
Eerst een douche en meteen onze slippers aan. Wat een lekker gevoel is dat zeg.
We eten met zijn 5en bij een Italiaans restaurant met pizza en salade en friet wat heerlijk smaakt.

De volgende dag doen we ons tegoed aan het heerlijke ontbijt wat ze maar blijven aanvullen. Toast, eieren, fruit en drinken. We doen vandaag vrij weinig want iedereen is nog een beetje gaar. Even geld wisselen. Helaas is er hier geen bank en krijgen we maar 780 kyat ipv de echte 820 ks per dollar. Jair en Berb gaan internetten en wij gaan even buiten chillen. We lopen naar de kamer en Alex en Jair gaan eten en Berb neemt een massage. Rick en ik gaan even informeren naar een bus naar Bagan. Helaas blijkt er maar 1 bus te gaan die om 5 uur s ochtends vertrekt en dit is ook nog een lokale bus. De opstapplaats is een half uur buiten de stad en een taxi erheen gaat ons nog eens 15 dollar extra kosten!
We eten wat rijst en een omelet bij een lokaal tentje en s avonds lopen we naar een ander guesthouse waar de rest van de trekking groep zit. Hier kunnen we de bus wel boeken met een pick up naar de opstapplaats! We kletsen wat met een hele groep en na een uurtje gaan we met zijn 5en eten in een lokaal tentje. Als we teruglopen komt er een Franse jongen naar ons toe die Berb haar trui heeft gevonden tijdens de trekking die ze verloren is. Ik loop met haar mee om hem te halen. We moeten hiervoor de brug over de rivier over en het blijkt dat deze vandaag is ingestort! Je kan er wel over heen doormiddel van 2 houten planken. Lekker veilig!

De volgende dag gaan Alex, Jair en Berb fietsen huren om in 3 dagen rond het meer te gaan fietsen. Wij gaan op pad voor douchegel en tandpasta en deo wat nogal moeilijk te vinden blijkt te zijn! Als we geslaagd zijn gaan we de bus boeken voor donderdag en op de terugweg eten we bij een lokaal tentje. Bij alles wat je besteld krijg je gratis thee, salade en soep. Superveel dus en erg lekker.
S Avonds hebben we samen gegeten bij een pannenkoekenhuis wat we gevonden hebben met een heerlijke bananen chocolade pannenkoek die erg goed smaakte!

De dag erna besluiten we om ook fietsen te huren en een stukje langs het meer te fietsen. Helaas loopt daar geen weg en moet je er met een grote boog omheen. De fietsen zijn veel te klein en behoorlijk oud en gammel. De weg is hells... Zandpaden vol stof met overal keien erin. Je bonkt alle kanten op en binnen 2 minuten is men kont blauw. We komen bij een dorpje met een grote houten brug langs het kanaal. Hier fietsen we overheen en als de brug eindigt komt er een vrouwtje aan met een houten kano. Zij vaart ons naar de overkant naar haar restaurant waar we een gigantisch bord met noodles en rijst krijgen wat ons goed smaakt. We besluiten de boot te nemen naar de overkant van het meer met de fietsen mee en vanaf daar terug te fietsen naar ons hotel. Het fietsen zelf is erg mooi. Dwars door de dorpjes, over het platteland. Je ziet heel veel locals die naar je zwaaien en roepen. Het dorpje waar we doorheen varen is helemaal op palen gebouwd en iedereen heeft daar een houten kano om ergens te komen. Het roeien doen ze met hun been over de peddel en dat heet slangroeien. Een apart gezicht!
Als we aan de overkant aankomen vervolgen we onze weg langs stupa's en vele kleine fabriekjes en mensen op ossenkarren. De weg is nog slechter als voorheen en echt lekker fietst het niet meer. Eind van de middag komen we uit aan de overkant van de rivier van ons dorp. We moeten de ingestorte brug over die ze nu aan het maken zijn. De uitgangen zijn dichtgetimmerd en als onze fietsen er overheen zijn getild kunnen we over een heerlijke asfaltweg terug naar ons hotel. Dan verschijnen de ander 3 weer. Een dag eerder terug als gepland vanwege de slechte wegen en zere konten. We gaan met zijn allen eten bij ons nieuwe favoriete pannenkoekenhuisje!

De volgende dag gaan Alex, Rick, Berb en ik fietsen naar de hotsprings. Dezelfde weg als gisteren helaas... De brug is inmiddels gemaakt en daarna begint het gebonk over de stenen weer. Na 3 kwartier zijn we bij de hotspring. Dit is verbouwd tot een spa achtig gebouw. We eten eerst wat in het restaurant wat een slechte beslissing was. We hebben 1,5 uur op ons eten moeten wachten en we kregen een burger met 2 vellen kip met bot. Te smerig voor woorden..
Vervolgens moesten we kiezen of we gezamelijk in de springs wilden wat 8 dollar p.p. kosten of apart vrouwen en mannen wat 5 dollar kosten. We nemen de mixed. Er zitten nog wat andere toeristen ook.
Het blijkt een binnenplaatsje te zijn met 3 soort mini zwembadjes erin waar dooie insecten indrijven. Geen natural hot springs dus!! Ze zijn erg warm en uiteindelijk liggen we meer op de bedjes dan in het water. Als we drinken gaan halen in het restaurant heeft de jongen geen wisselgeld voor mij. Wat ze dan overal in Azie doen is, ze geven je iets ipv het geld. In dit geval een fles water. Soms zijn het bananen, koffiemix of een snoepje. Ik zei dat ik het water niet wilde maar geld. Sorry don't have change!
Na veel gedoe geeft hij mij teveel geld terug en loopt hij mokkend weg. Normaal doe ik hier niet moeilijk over maar we zijn al teveel opgelicht in dat restaurant en vervolgens bij de springs!
We douchen daar en beginnen aan de helse terugrit naar ons hotel. Eten doen we weer in ons pannenkoekenhuis waar ze ook wifi hebben! Ideaal dus!

Jair, Alex en Berg hebben besloten om ook naar Bagan te gaan vandaag. Dus staan we om 3:30 uur op in de ochtend om uit te checken en met een tuk tuk naar de opstapplaats te worden gebracht. Om 5:30 uur, een half uur te laat, is onze bus er. Inderdaad een lokale bus. Hij heeft 25 zitplaatsen en klapstoeltjes in het gangpad. Rick en ik passen net strak naast elkaar in ons bankje. Onze knieen strak tegen de voorstoelen. Dat belooft een fijne 10 uur te worden! Na een uur rijden maken we een stop waar we van andere toeristen horen dat de rit 12 uur gaat duren! En bedankt voor de info..
We mogen wat eten kopen en gaan weer verder. De weg gaat door de bergen langs Kalaw. Het is de meest verschrikkelijke weg die je maar kunt inbeelden (als je nooit in Azie bent geweest kan je dat niet denk ik) vol stenen en stof wat naar binnen waait. We kunnen niet harder dan 20 km per uur. Als de bus voller raakt worden de klapstoeltjes uitgeklapt en de mensen kunnen voorin op houten bankjes en plastic stoelen zitten. Het overschot mag op het dak plaatsnemen. Dan stuiten we op een file midden in de bergen. Ze zijn met de helft van de weg bezig waardoor er 2 stromen auto's niet meer passen. Alle grote vrachtwagens en bussen moeten achteruit waardoor de tegenliggers erlangs kunnen. Na wat geregeld kunnen we gelukkig snel weer verder. Inmiddels is het al aardig warm en kan mijn plastic schuifraam open. Hele wolken stof komen naar binnen en na een paar uur ben ik helemaal verbrand doordat ik aan de zonkant zit. De bus zit ramvol en je kan je amper bewegen.
Om 13 uur maken we eindelijk een stop om te lunchen bij een restaurant. We krijgen rijst en kippencurry. Helaas niet erg lekker. Kippenlongen en andere organen drijven in de curry. Ik hou het maar op kale rijst. Zodra je bord leeg is worden we de bus weer ingestuurd om verder te gaan. Gelukkig is de weg nu vlak en met redelijk asfalt waardoor onze chauffeur meteen zijn pedaal onderin trapt. Doordat de weg overal zo smal is moet je de berm in zodra er een tegenligger aankomt. De laatste dorpjes stoppen we opm de 10 meter om mensen in te laten stappen. Zakken rijst, kisten en zelfs levende hanen worden mee het dak op genomen.
Om 15 uur komen we bij de rand van Bagan. Alle toeristen eruit om de entree van 10 dollar p.p. te betalen. Even later worden we gedropt in het dorpje Nyang U. We nemen een goedkope paardenkar naar een hotel uit de LP. Deze karren zijn gemaakt voor 4 Azietische en 2 Westerse mensen waar wij nu met 5 man en tassen ingaan. Arm paard. Het hotel blijkt vol te zijn en we moeten een flink stuk lopen in de hete zon langs nog meer volle of te dure hotels. Eindelijk hebben we een gevonden voor 18 dollar voor een dubbel. We hebben airco maar helaas bijna nooit stroom. De kamer is netjes en de badkamer schoon dus voor nu is het prima! We eten bij een restaurant heerlijk Indiaas eten en rijst wat ons goed smaakt. Jair en ik zijn doodop en gaan naar de kamer. Rick, Alex en Berb doen nog een drankje met wat andere backpackers uit de bus en komen dan ook terug.
Ons plan is om 3 dagen in Bagan te blijven en de tempels te bekijken per fiets. Hierna nemen we een bus terug naar Yangon om vanaf daar door te gaan naar Chaung Ta Beach. Hier willen we onze laatste dagen doorbrengen en dan terug naar Yangon om terug naar Bangkok te vliegen.
Nou mensen, tot de volgende wifi maar weer!

Volgende pagina »